Hittegolf

De laatste week van juni bracht meteen al de eerste hittegolf met zich mee en o, wat is dat afzien! Ja, ik weet het, velen van jullie zouden er heel wat voor over hebben om op dit moment hier te mogen zijn, om lekker te genieten van die zo lang gewenste Pilion-vakantie, zonder testen, zonder mondkapjes, zonder zorgen…  Ik kan me heel goed voorstellen hoe waardeloos het is als je vakantiereis op het laatste moment opnieuw wordt afgezegd vanwege restricties die zo onzinnig en verwarrend waren dat niemand er nog iets van snapte. Gelukkig hebben we dat allemaal weer achter ons. Ook Pilion is sinds vandaag ‘geel’ geworden, maar wie hierheen wil komen, zal toch nog wel wat extra moeite moeten doen: voor zover nu bekend blijft de rechtstreekse vlucht naar Volos deze zomer geheel en al achterwege. Vliegen op Thessaloniki moet je dus, en dan met de huurauto of openbaar vervoer naar Pilion. Wie daar allemaal geen zin in heeft, kan uiteraard ook gebruik maken van de  taxiservice van Kostas en Dimitris Stoumpovikos uit Kala Nera. Vader en zoon brengen je namelijk heerlijk comfortabel en voor een zeer schappelijke prijs met hun taxibus of personenauto veilig en rechtstreeks naar je Pilionse vakantiebestemming. Wel even van tevoren reserveren!

Het is fijn om te zien hoe ons dorpje weer ontwaakt en het zomerse leven eindelijk weer een beetje normaal lijkt te worden, ook al is het afstand houden en binnen mondkapjes dragen hier nog steeds verplicht. Heel verstandig, want we staan dan wel op geel, maar dat stomme virus is er natuurlijk nog steeds. Helaas ondervinden we ook hier dat nog maar weinigen bereid zijn zich aan de voorschriften te houden en het is dan ook niet ondenkbaar dat we over een maand of twee, drie opnieuw te kampen zullen krijgen met de gevolgen daarvan. Wie dan leeft, wie dan zorgt is de algemene tendens, als ik zo om me heen kijk. En ook dat is begrijpelijk, want na de lange lockdown is die lang ontbeerde vrijheid een verkoelende balsem op de door covid veroorzaakte wonden.

Manlief en ik blijven vooralsnog voorzichtig, ook met onze vaccinatiebewijzen op zak. Nu is dat voor ons niet zo heel erg moeilijk, want de zomerse drukte laten we ook zonder covid graag aan ons voorbijgaan. We zijn allang blij dat de mondkapjes buiten niet meer op hoeven, dat we geen formuliertjes meer hoeven in te vullen om de hond uit te laten en dat we op een doordeweekse avond gezellig op een rustig terrasje aan zee kunnen zitten. Als we willen mogen we weer met onze kajak de zee op, een autotochtje maken naar de ‘andere kant’ of bij vrienden op bezoek in andere dorpjes dan het onze. Alleen hebben we nu dus die bloedhete hittegolf, en is het binnen bij de airco beter vertoeven dan buitenshuis in de zon. Bijna vijfendertig graden is het op ons overdekte terras, dan wil je toch niet weten hoe warm het op straat is? En ja, de zee is natuurlijk heerlijk verkoelend, maar als je daarna een paar honderd meter in de brandende zon terug moet lopen naar huis, ben je weer net zo warm als ervoor. En dat verkoelende zeewater is ook een mythe. Ik heb er gisterochtend even in gelegen, toen we met de kajak toch maar uit peddelen zijn gegaan omdat alsmaar binnen zitten nogal gaat vervelen. Ik kan je dus uit eigen ervaring vertellen dat rondpoedelen in zo’n lauwwarme zee ook niet echt lekker is. Maar goed, ik ben natuurlijk geen enthousiast strand- en/of watermens, dat lijkt me na al die jaren columns schrijven toch wel algemeen bekend.

Juli en augustus in Greece zijn nu eenmaal niet mijn favoriete maanden, iets waar onze Ira het helemaal mee eens is. Ze is nauwelijks van haar plekje onder de airco in onze slaapkamer weg te krijgen, en ligt daar van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds te pitten, het liefst op haar rug met alle vier de poten in de lucht. Ze is zo stil dat we regelmatig vergeten dat ze in huis is, want normaal gesproken is ze liever buiten en hebben we zelfs regelmatig moeite om haar ’s nachts naar binnen te krijgen. Een grote hond die onder je slaapkamerraam bij ieder kattengejank of buurhondengeblaf luidkeels laat weten dat zij in onze tuin de wacht houdt, is namelijk niet echt bevorderlijk voor je nachtrust. Dat ze overdag binnen is, vinden we op zich geen enkel probleem, en stiekem ook wel gezellig. Het punt is alleen dat Ira gek is op eten, en vooral op het kattenvoer dat net om het hoekje van de keukendeur op de grond staat.

Door schade en schande wijs geworden, heeft manlief al jaren geleden een haakje op die deur gemaakt, dat we netjes dichthaken als Ira binnen is, zodat de kat wel, maar de hond niet bij het voer kan. Maar ja, wij lopen natuurlijk regelmatig heen en weer van de kamer naar keuken, en zeker nu Ira letterlijk de hele dag in de slaapkamer – en dus uit het zicht – ligt, wordt dat haakje natuurlijk weleens vergeten. En geloof het of niet, maar Ira heeft daar echt een zesde zintuig voor ontwikkeld. Ze kan nog zo diep liggen slapen, zo heerlijk relaxt onder die airco liggen, op het moment dat wij dat haakje vergeten zijn en rustig in de kamer zitten of even naar buiten zijn gelopen, sluipt ze stiekem naar de keuken om daar de bakjes leeg te eten. Waarna ze weer net zo onschuldig terug sluipt en net doet alsof ze niet van haar plaats is geweest. Het enige waaraan wij haar rooftochtjes merken zijn die lege bakjes en soms, als we wat langer buiten vertoefden, aan de uit de prullenbak gesnaaide lege verpakkingen. Ik vind het nog steeds onbegrijpelijk hoe ze ons iedere keer opnieuw zo om de tuin weet te leiden, en ja, stiekem moeten we er natuurlijk heel erg om lachen. Vooral als we rustig in de kamer zitten en opeens vanuit de keuken allerlei haastige schrokgeluiden horen. “Haakje vergeten!” roepen we dan verschrikt uit, maar natuurlijk is het dan al te laat en kijkt madam ons met die grote glimlach van haar zo onschuldig aan dat we het haar maar vergeven. Zoveel andere lolletjes heeft ze tijdens deze warme weken nu ook weer niet, denk ik dan maar.

Het is voor alles en iedereen te hopen dat de temperatuur gauw weer een beetje naar beneden gaat, maar de voorspellingen in dat opzicht zijn niet echt gunstig. Ook volgende week lijkt het kwik regelmatig de dertig graden te gaan halen, dus onze airco zal nog wel een tijdje overuren maken. Echt blij maken die voorspellingen me niet, maar getrouw aan mijn opvoeding tel ik dan maar snel mijn zegeningen, waarvan de aanwezigheid van die airco op dit moment op nummer één staat! En kijk, als ik dan zo zachtjes in mijzelf alles opnoem waarmee ik me gezegend voel, dan is die brandende zon ineens al een heel stuk minder heet en wordt mijn inmiddels veel te kort geworden lontje vanzelf weer langer. Dat is nu eenmaal wat zegeningen tellen voor je doet, je wordt er vanbinnen een stuk blijer van. Zelfs tijdens een hittegolf 😉

♥♥♥♥♥

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.