Op Nieuwjaarsdag ben ik altijd wat mijmerig. Een nieuw jaar dat blanco voor je ligt, dat heeft gewoon iets. Veel voornemens heb ik nooit, ik zie wel wat het leven me zal brengen. Maar één voornemen staat er altijd pontificaal boven aan mijn kleine lijstje: geniet van iedere dag! En naarmate een mens ouder wordt, besef je eens te meer hoe belangrijk dat is.

Zo heb ik gisteren ook genoten: van een heerlijk rustige oudejaarsdag. ’s Ochtends werden we door de drie buurkinderen van verderop op enthousiaste wijze toegezongen opdat ons in het Nieuwe Jaar veel geluk en voorspoed ten deel zal vallen. De zilver- en goudkleurige chocolade-eurootjes die ik ze gaf, leverden me een dankbare glimlach op. Tevreden met hun buit wilden ze alweer weglopen, maar toen er voor ieder ook nog een echte euro achteraan kwam, verschenen er in die prachtige donkerbruine kinderogen een paar sprankelende lichtjes die nog steeds op mijn netvlies gegrift staan. Zulke lichtjes heb ik bij de Nederlandse krantenjongens – die op Oudejaarsdag hun nieuwjaarskaartjes zwijgend onder mijn neus duwden en jaren geleden al meer verwachtten dan één simpel eurootje – nooit gezien.

Ik weet ook heel zeker dat de eurootjes die we uitdeelden niet besteed zijn aan rotjes die achteloos in vele veelvouden weggesmeten werden. Het enige geknal dat we in de afgelopen dagen hebben gehoord vond gisteravond plaats. Om twaalf uur gingen er in het dorp een enkele vuurpijl en een stuk of wat rotjes de lucht in en om tien over twaalf was het weer stil. Doodstil. In Nederland ging er dit jaar voor vijfenzeventig miljoen aan vuurwerk de lucht in, las ik vanmorgen. Vijfenzeventig miljoen! En dan hebben we het nog niet eens over de schade die het ongetwijfeld veroorzaakt heeft en nog berekend moet worden. Materiële schade, maar ook andere schade: vingers die afgerukt werden, brandwonden die nooit meer weggaan, gezichten die nog steeds verminkt zullen zijn als de kwalijke vuurwerkdampen weer opgetrokken zijn.

In Volos hangen al wekenlang iedere avond kwalijke dampen. Ze worden veroorzaakt door ontelbare kachels waarin alles gestookt wordt wat warmte geeft, omdat in de meeste flatgebouwen de centrale verwarming is afgesloten. Een onlangs bevallen vriendin van me vertelde dat ze de babywas vanwege de stank van de niet opgehaalde vuilnis en de rook van de kachels niet meer buiten durft te hangen. De elektrische kacheltjes waarmee ze het huis nu moet verwarmen, geven niet echt een behaaglijke warmte af en het dagelijkse gevecht tegen de schimmel is bij voorbaat al gedoemd te mislukken. Schrijnend ook was haar verhaal over de inentingen die haar baby zou moeten krijgen: in de apotheek waar ze altijd naar toe gaat, was het vaccin voor de DTP-injectie die de kinderarts had voorgeschreven niet meer te krijgen.

Vijfenzeventig miljoen aan vúúrwerk, afgestoken om het nieuwe jaar feestelijk te begroeten… Wie verzint zoiets?

Ach, ik weet zeker dat er ook in Nederland nog heel veel weldenkende mensen wonen, die hun zuurverdiende geld niet hebben uitgegeven aan vuurpijlen en rotjes. Mensen die net als ik het hoofd schudden bij de Oudejaarsgekte die ieder jaar grotere vormen aanneemt. Ondanks de crisis. Want ja, de crisis slaat ook in Nederland hard toe, dat hoor ik van vele kanten. En ik vind het heel erg dat de welvaart in mijn vaderland niet meer voor iedereen zo vanzelfsprekend is als het was. Toch zal ik ook dit jaar blijven volhouden dat het begrip ‘crisis’ voor de Nederlanders nog steeds een heel andere betekenis heeft dan voor de Grieken. Als de humanitaire rechten van een mens worden aangetast, als zelfs de meest vanzelfsprekende levensbehoeften zoals gezondheidszorg, voedsel en onderdak niet meer voor iedereen beschikbaar zijn, dan is ‘crisis’ een loos woord; in dat geval heb je naar mijn bescheiden mening toch echt te maken met een humanitaire ramp!

‘Het hemd is nader dan de rok’ probeer ik mezelf altijd voor te houden als ik hoor hoe Griekenland door heel Europa onder vuur wordt genomen. Maar als u diep in mijn hart kijkt, dan hoop ik dat degene die op een van de Griekenland-fora op de welgemeende Nieuwjaarswens ‘een beter jaar voor het Griekse volk’ reageerde met de woorden: ‘Wie zaait zal oogsten, dus dan moet je ook niet piepen’ zijn huis en al zijn bezittingen is kwijtgeraakt door een van de vuurpijlen die gisteravond zijn afgestoken. En eigenlijk is dat nog het minst erge wat ik diegene  toewens. Niet echt aardig van mij, dat geef ik grif toe, maar bij dit soort domme uitspraken kan en wil ik niet meer aardig zijn. Hoewel…

Een nieuw jaar is aangebroken. Een jaar waarin ongetwijfeld weer veel zal gebeuren. Als ik een wereldwens mag doen, dan is het dat de mensheid in 2013 eindelijk, eindelijk tot het besef zal komen dat met elkaar in vrede leven toch heel wat beter is dan elkaar de hersens inslaan, verbaal dan wel letterlijk. Een onmogelijke wens, ik weet het, maar als ieder mens daar nu in zijn eigen omgeving zijn best voor doet, dan komen we met z’n allen een heel eind. En dus… zal ik proberen ook bij bovengenoemde uitspraken toch nog aardig te blijven 🙂

Ik wens iedereen een sprankelend 2013!

♥♥♥♥♥