Het is lente in Pilion. Ik heb net een wandelingetje met onze Ira gemaakt en met eigen ogen gezien dat in de olijfgaarden achter ons huis de klaprozen er alweer lustig op los bloeien. Al dat fleurige rood tussen het felle groen geeft een vrolijk gevoel, en dat laatste had ik zo zachtjesaan even heel hard nodig. Ik heb namelijk de afgelopen weken voornamelijk ziekenhuizen gezien: eerst in Nederland, en aansluitend hier in Volos. Nee, niet voor mezelf gelukkig, maar wel vanwege twee mensen die mij uiterst dierbaar zijn: mijn moeder en mijn echtgenoot…

Begin februari werd mijn moeder na al enige maanden aanhoudende gezondheidsproblemen in het ziekenhuis opgenomen met een beginnende longontsteking. En bij iemand die al ver in de tachtig is kan dat vrij snel funest zijn. Dus vertrok ik twee dagen later midden in de nacht vanuit Kato Gatzea om binnen twaalf uur (!) al aan het ziekenhuisbed van mijn moeder te staan. Het waren bange dagen, maar gelukkig knapte ze geleidelijk aan weer redelijk op. Na ruim twee weken mocht ze naar een revalidatiecentrum voor ouderen om daar verder te herstellen en weer op krachten te komen. Ik haalde opgelucht adem en boekte een terugvlucht voor 28 februari. Die laatste paar dagen in NL wilde ik besteden aan het afleggen van wat gezellige bezoekjes aan vrienden en vriendinnen die ik al lang niet had gezien.

Het liep even anders, want op de vrijdag dat ik mijn moeder uit het ziekenhuis naar het revalidatiecentrum begeleidde, kreeg ik een telefoontje van manlief, die me vertelde dat hij vanwege zijn al weken durende hoest- en koortsaanvallen op datzelfde moment in het ziekenhuis in Volos werd opgenomen. En dat was natuurlijk even flink schrikken. ‘Verscheurd verlangen’ is de titel van mijn nieuwe boek, en geloof me, ik weet nu precies hoe dat voelt! Diezelfde avond boekte ik een nieuwe terugvlucht, en afgelopen zondagochtend reisde ik per trein vanuit Vlaardingen door een wit sneeuwlandschap naar Enschede waar mijn zoon me opwachtte. We hadden nog even twee gezellige uurtjes bij hem thuis voor hij me naar Düsseldorf reed vanwaar ik per vliegtuig verder reisde naar Thessaloniki. Midden in de nacht arriveerde ik in Kato Gatzea, en wat was ik blij om weer thuis te zijn!

Maandagmiddag stapte ik – voor het eerst sinds we hier wonen – het ziekenhuis van Volos binnen, in principe een splinternieuw gebouw, want het is destijds aan het oude ziekenhuis aangebouwd voor de atleten van de Olympische Spelen in 2004. Het sterk verouderde deel van het ziekenhuis zou gesloten worden, en voortaan zou Volos beschikken over de nieuwste apparatuur en inrichting. Helaas werden die na afloop van de Spelen opgeëist door de ziekenhuizen in Athene en Thessaloniki, waardoor het ‘oude Volos-ziekenhuis’ noodgedwongen ook nog steeds in gebruik is. En manlief lag dus in een kamer van het oude gedeelte… Ik zal u de details besparen. Laat ik volstaan met te zeggen dat het een klein donker kamertje was, verveloos, vervallen, stinkend naar de uitwerpselen van de buurman wiens vrouw dag en nacht aan het bed zat, al dan niet telefonerend; met een krakend en niet verstelbaar bed waarop schone lakens na een nachtelijke koortsaanval niet vanzelfsprekend waren en een gebrek aan hygiëne waar je al helemaal niet over moet nadenken. Die avond heb ik thuis eerst even een kwartiertje flink gejankt omdat ik mijn man in een dergelijke omgeving moest achterlaten, want de overgang van het Nederlandse ziekenhuis naar dit was wel heel erg groot.

Inmiddels zijn we zes dagen verder en gistermiddag mocht ik manlief gelukkig weer mee naar huis nemen. Ondanks de schrijnende omstandigheden waren de artsen en de behandeling uitstekend, het weinige verplegend personeel zo behulpzaam als ze onder hun werkdruk maar konden zijn, en heeft manlief alle testen en onderzoeken gekregen die er bestonden om de oorzaak voor zijn symptomen te vinden. Het goede nieuws is dat hij niets ernstigs mankeert, het iets minder goede dat hij waarschijnlijk geveld is door een influenzavirus waarvoor geen antibiotica bestaat. Een kwestie van uitzieken dus, en de artsen besloten dat hij dat beter thuis kan doen om het risico op een nieuwe infectie of besmetting met een ziekenhuisbacterie te voorkomen. Hij is nu dus ‘lopend patiënt’ en moet volgende week terugkomen om een aantal nadere onderzoeken te ondergaan. Een besluit waar we erg blij mee zijn!

En zo kan ik vandaag mijn column schrijven met een iets vrolijker gevoel dan ik de afgelopen weken heb gehad. De berichten vanuit Nederland zijn gematigd gunstig, m’n moeder is nog erg verzwakt en vermoeid, maar in ieder geval heel wat beter dan vier weken geleden; manlief ligt thuis uit te zieken en bij te komen van de horrorfilm die hij de afgelopen week op zijn netvlies voorbij heeft zien komen, en ik… ach, met mij gaat het goed 🙂

♥♥♥♥♥