Met de Wannebiezz naar Joure? Een auteursreis naar Nederland? Dromen mag, en soms worden dromen nog werkelijkheid ook! Klik hier of op de foto om erover te lezen!
Tag archieven: columns
Olijven plukken in Pilion
In november begint de olijvenpluk, die bijna twee maanden duurt. Wie het een keertje mee wil maken, is van harte welkom! Klik hier of op de foto om mijn column erover te lezen.
Vreemde lui, die Hollanders
Mijn september-maandcolumn voor Vlaardingen24 gaat over een Engelse cottagetuin met een Grieks tintje en een Hollands accent.
Nieuwsgierig?
Klik hier of op de foto om hem te lezen.
♣♣♣
Deadlines
Deadlines zijn gemene dingen. Als je ze krijgt, lijk je alle tijd te hebben om ze te halen, maar naarmate de datum dichterbij komt, begint het te wringen. Ineens blijkt die makkelijke vertaling namelijk helemaal niet zo gemakkelijk als je verwachtte, waardoor je het gemiddelde aantal pagina’s dat je per dag zou moeten doen bij lange na niet meer haalt. Tel daarbij een extra grote redactie-opdracht, een correctie-job met nieuwe richtlijnen en een heleboel weken van extreme warmte, en kijk: opeens is mijn Griekse leventje niet meer zo relaxt als het zou moeten zijn.
Het bovenstaande is de reden dat ik er de afgelopen weken een flink tandje bij moest zetten. En als u nu denkt: ‘Hm, ik heb je anders zeer regelmatig op Facebook bezig gezien, dus het zal wel meevallen met dat harde werken van jou’, dan help ik u bij dezen graag uit de droom. Creatief bezig zijn met woorden, wat ik de hele dag door zit te doen, betekent dat je brein overuren draait. Het juiste woord vinden, met precies die ene subtiele betekenis die nodig is, verlangt een hoop staren in de ruimte. Ondertussen werkt dat brein op volle toeren door, maar omdat het zo gefocust is op het vinden van dat ene woord, blijft het op het puntje van je tong liggen en rolt het er net niet af. De enige remedie in dat soort gevallen is even totaal iets anders doen. Opstaan en weglopen leidt net weer te veel af, maar even rondneuzen op Facebook geeft meestal net dat ene zetje waardoor het goede woord er wel ineens is. Vroeger, vóór Facebook, speelde ik in dat soort gevallen een spelletje Spider Solitaire, en geloof me, ik heb er heel wat gespeeld. Hoe meer ik op Facebook te vinden ben, des te moeilijker ik het heb, moge dat maar duidelijk zijn.
Een ander teken dat het niet gaat zoals het zou moeten gaan, is wanneer ik mijn dag ver voor negen uur ’s ochtends aanvang. Ik heb per nacht namelijk veel slaap nodig. Acht à negen uur is heel normaal voor mij, en over het algemeen slaap ik die ook – met uitzondering van een incidenteel met-één-oog-dicht toiletbezoekje – aan een stuk door, iets waar veel mensen van mijn leeftijd alleen nog maar van kunnen dromen. Maar als deadlines naderen, schrik ik na vier of vijf uur al wakker. De kleinste muggensteek of zachtste poezenpoot haalt me dan uit die normaal zo heerlijk diepe slaap. Verstandelijk weet ik dat ik moet blijven liggen, omdat ik niet te genieten ben als ik zo kort heb geslapen, maar mijn brein is het daar niet mee eens. Dat springt ogenblikkelijk in de werkmodus, waardoor ik alleen maar nog wakkerder wordt. Want ik weet dat als ik alsnog in slaap val, ik mijn werkdag niet zal beginnen voor elf uur, halftwaalf, dat het dan al veel te warm is om nog iets te presteren, dat ik daardoor nog meer achter raak op mijn werkschema en… en… En daarom sta ik in zo’n geval dus maar gewoon op om achter de laptop te gaan zitten en te hopen dat ik de verloren slaap tijdens de siësta-uren later op de dag zal inhalen. Iets wat inderdaad soms wel lukt, maar ook niet de oplossing is. Want tweemaal op een dag opstaan… dat is echt niet voor mij weggelegd. Niet te pruimen ben ik dan!
Ik weet dat dit soort periodes niet goed voor me zijn. Dat ik af en toe afstand moet nemen en moet genieten van andere dingen, omdat het anders slecht met mij afloopt. Constante stress is voor niemand goed, dat weten we allemaal. En zie, precies op zo’n moment rolt er dan ineens een uitnodiging binnen voor een muziekavondje met vrienden. Muziekavondjes die lang geleden ontstaan zijn op ons balkonnetje en van lieverlee een begrip zijn geworden onder de ‘vaste bezoekers’ van Kala Nera. Muziekavondjes die ik niet zo heel vaak meer bezoek, simpelweg omdat ik mezelf er de tijd niet voor gun. Die prangende deadlines, hè?
Maar afgelopen week wist ik dat ik gewoon ja moest zeggen. Omdat ik het nodig had om even niet bezig te zijn met woorden, maar lekker te ontspannen in het gezelschap van vrienden bij wie ik gewoon mag zijn wie ik ben. Erg sociaal ben ik niet geweest, geloof ik. Ik heb nauwelijks een woord gewisseld met de aanwezige gasten en het grootste deel van de avond alleen maar uit volle borst met allerlei bekende songs meegezongen – en of dat wel of niet geheel zuiver was, kon me voor een keertje helemaal niet schelen.
En toen die heerlijke Nights in White Satin voorbijkwamen, wilden mijn voeten dansen en mijn handen reiken naar die satijnen hemel. Kortom, ik was even een paar uur heerlijk met mijn gevoel bezig. Het heeft me goed gedaan, dat avondje uit. Zo goed zelfs dat ik de deadline al gehaald heb vóór de deadline. Oké, slechts één dag eerder, maar toch!
Volgende week mag ik het van mezelf wat rustiger aan doen. Ik denk dat ik wel een paar uur naar Kala Nera ga om alsnog bij te kletsen met de vrienden die ik op die muziekavond zo schandalig heb verwaarloosd. En ook om hen te bedanken voor wat ze me die avond al dan niet bewust hebben gegeven: de energie om de laatste loodjes van een zware periode met hernieuwde krachten door te komen 😉
♥♥♥♥♥
Mijn andere ik
Voor wie het nog niet heeft meegekregen, vertel ik het natuurlijk graag nog een keertje: mijn nieuwe roman Opnieuw Verbonden ligt sinds eind mei in de Nederlandse en Belgische boekwinkels en is uiteraard ook online te bestellen. Nog niet als e-book, helaas, dat zal nog een paar maanden duren, maar er wordt aan gewerkt. En wie lid is van de bibliotheek hoeft niet al te lang te wachten: nog voor het verschijnen was Opnieuw Verbonden als Express-titel al door een flink aantal bibliotheken besteld, zodat het supersnel in vele bibliotheekstellingen zal staan.
De doos met auteurexemplaren is inmiddels hier in Kato Gatzea gearriveerd, en manlief heeft traditiegetrouw het allereerste gesigneerde exemplaar in ontvangst genomen. Daarna ben ik met mijn eigen exemplaar aan het tuintafeltje gaan zitten, en heb ik de rest van de middag lezend doorgebracht. Het is een van de hoogtepunten van mijn schrijversleven: met mijn eigen nieuwste roman heerlijk ontspannen een paar uur wegdromen. Op de een of andere manier heb ik namelijk nooit het gevoel dat ik dat boek zélf heb geschreven. Ja, ik weet hoe het afloopt, en het komt me uiteraard wel enigszins bekend voor, maar toch… Als ik een nieuwe roman voor het eerst opendoe en erin begin, kan ik mezelf helemaal verliezen in het verhaal. Ik lees het echt alsof het door iemand anders is geschreven.
Geen idee of andere schrijvers het ook zo ervaren – ik heb er mijn collega’s nooit naar gevraagd – maar voor mij is het altijd zo geweest. ‘Als ik schrijf, lijkt het wel of ik uit twee zielen besta,’ heb ik ooit wel eens verzucht. ‘Ik – en degene die al die verhalen verzint. Ik schrijf alleen maar op wat zij me dicteert.’ Een beetje raar misschien, maar het voelt werkelijk zo. En misschien zit er zelfs wel iets van waarheid in, want nog niet zo verschrikkelijk lang geleden kreeg ik te horen dat ik mijn leven daadwerkelijk begonnen ben als de ene helft van een tweeling. Mijn andere helft is al in een vroeg stadium van de zwangerschap in de baarmoeder ‘verdwenen’. Opgelost in het niets. Het schijnt vaker voor te komen, maar daar is men pas sinds het bestaan van zwangerschapsecho’s achter gekomen, lang nadat het mijn moeder – en mij dus – overkwam.
Wat een mens bijna vijftig jaar na dato met zo’n gegeven aan moet, wist de arts die mij dit vertelde ook niet, hoewel er in de dagen erna bij mij toch een paar puzzelstukjes op de plaats vielen. De twee zielen die ik regelmatig leek te ‘voelen’, betekenden dus niet dat ik een gespleten persoonlijkheid bezat, iets waar ik in mijn hart stiekem wel eens aan had gedacht, vanwege mijn soms zeer tegenstrijdige karaktertrekken. Ik kon gerust zijn, er was niets mis met me. Ik was gewoon ‘één van twee’ en die ander had in het allereerste begin van mijn prille leven een klein stukje van zichzelf in mij achtergelaten!
Twee in één, in plaats van twee apart… Een rare gedachte, maar ik kan er wel vrede mee hebben. Ik en mijn andere helft zijn namelijk al heel lang gewoon een en dezelfde persoon, zo simpel is het. En samen schrijven we volgens mij best leuke verhaaltjes. In het dagelijks leven denk ik dan ook zelden terug aan die verrassende mededeling van de arts. Behalve als er weer een nieuwe roman verschenen is. Dan lees ik mijn boek en denk ik verbaasd: `Hoe heb ik het toch allemaal weer bij elkaar verzonnen?’ Waarop mijn andere ik verontwaardigd uitroept: ‘Jij? Ik, zul je bedoelen. Jij hoeft het alleen maar op te schrijven!’ 😉