Vrede op aarde

Geplaatst op 1 januari 2016 door Wilma — 4 reacties ↓

De feestdagenmarathon is bijna ten einde. Over een paar daagjes bereiken we de eerste maandag in het nieuwe jaar, de dag waarop de meesten van ons enigszins beduusd het gewone leven weer zullen oppakken. Nou ja, gewoon… zo gewoon is dat leven natuurlijk nooit. Net als je denkt dat je alles een beetje op de rit hebt, gebeurt er wel weer iets waardoor alles zomaar ineens op zijn kop staat. Rollercoasters, noem ik dat. Achtbanen van het leven zijn het, waarin je weinig anders kunt doen dan hopen dat je onderweg niet uit het wagentje geslingerd wordt en aan het einde van de rit zonder al te veel kleerscheuren opgelopen te hebben weer uit kunt stappen.

Niet alleen ons eigen leven kent rollercoasters, de wereld zelf weet er ook wel raad mee. In 2015 hebben we er helaas heel wat voorbij zien komen. En het einde van die wereldritten is nog lang niet in zicht. Ook in 2016 zal onze aarde regelmatig flink opgeschud worden, zowel letterlijk als figuurlijk, daarvoor hoef je echt geen helderziende te zijn. Het ‘Vrede op aarde’ waarover we tijdens de kerst zo prachtig kunnen zingen met zijn allen, blijkt toch telkens opnieuw ver buiten het bereik van de mensheid te liggen…

Nu ben ik persoonlijk altijd al een groot fan geweest van ‘Verbeter de wereld, begin bij jezelf’. Want hoe kun je ooit vrede op aarde bereiken als er geen vrede is in jezelf, geen vrede in je eigen gezin, binnen je eigen familie, in je eigen straat, je eigen wijk? Hoe kun je dan in hemelsnaam verwachten dat hele vólkeren in vrede met elkaar samenleven? En ja, ik weet best dat in vrede leven moeilijk is, want geen enkel mens is perfect. We hebben allemaal wel eens een minder goede bui, er zijn genoeg dagen waarop we minder verdraagzaam zijn dan anders, we hebben ook allemaal onze eigen (on)hebbelijkheden, en er is altijd wel iets te vinden om over te ruziën.

Maar… vrede heeft natuurlijk niet echt te maken met ‘nooit meer ruzie’. Vrede gaat over respect en verdraagzaamheid, en vooral over liefde. Drie knoppen waarop ieder mens kan drukken om alle rollercoasters, ver weg én dichtbij, af te remmen en zelfs te laten stoppen. Zo simpel is het gewoon, en hoe meer mensen dat beseffen, des te mooier onze wereld zal worden. Want we hébben echt een mooie wereld, met prachtige, unieke mensen; een wereld met een schitterende natuur waarin je ongelooflijk interessante dieren, groot en klein, kunt tegenkomen. En als je omhoog kijkt, naar de blauwe hemel, naar de sterren, de zon en de maan, dan zie je zomaar het schitterende oneindige universum waar wij een piepklein onderdeeltje van zijn. Wie wil zoiets moois nou kapotmaken?

Daarom is respect, verdraagzaamheid en liefde wat ik u in giga grote hoeveelheden toewens voor 2016. Om die ellendige rollercoasters voor eens en voor altijd te stoppen en er echt een gelukkig gloednieuw jaar van te maken… voor iedereen, waar ook ter wereld!

Vanuit ons vredige Griekse huisje in Kato Gatzea wens ik u een welgemeend KALI XRONIA!

♥♥♥♥♥

Sint in den vreemde

Geplaatst op 1 december 2015 door Wilma — 1 reactie ↓

Soms denk ik weleens dat vasthouden aan de tradities van je vaderland belangrijker wordt naarmate je verder weg woont. Begrijp me goed, ik zou echt niet meer terug willen naar NL, het Griekse leven bevalt me uitstekend. Maar in december is er toch altijd die behoefte aan pepernoten, zou ik zo graag even de lucht van taaitaai op willen snuiven en mis ik de zenuwachtige voorpret van gedichten en surprises.

Onze Griekse dorpsgenoten hebben een heel andere Sinterklaas dan wij; zijn naamdag wordt op 6 december gevierd: zonder lekkernijen en pakjes, maar wel met een plechtige processie naar de zee. Sint Nikolaus is namelijk niet alleen een goedheiligman, hij is ook de beschermheilige van de zeelieden en in het vissersdorp waar ik woon, kunnen ze een door hem gezegende ‘behouden vaart’ goed gebruiken.

Gelukkig heb ik een vriendin die mij ieder jaar een groot pakket opstuurt, waaruit de heerlijkste decemberlekkernijen komen. En zo zitten wij op vijf december toch ook aan de koffie met gevulde speculaas, kauw ik heel wat kruidnootjes weg onder het werk, en ontbijten we dagenlang met echte Hollandse roomboterletter. Maar het echte pakjesavondgevoel… nee, dat is er niet.

Tot een paar jaar geleden twee Nederlandse vriendinnen van mij voor langere tijd onze achterbuurvrouwen werden. Hoewel we geen van allen een ‘echte’ pakjesavond wilden, vonden we het toch ook niet kunnen om die avond ieder voor zich door te brengen. En dat gedenkwaardige jaar hadden we dus zomaar ineens het ‘Sint-gevoel’ te pakken, want niet alleen wij hadden een pakket gekregen, ook de buuffies hadden het een en ander toegestuurd gekregen. Het werd een super gezellige avond, met veel Hollandse lekkernijen, spannende cadeautjes, en heel veel gelach. Zeker toen ik – na een aantal tsipourootjes – de anderen streng onderwierp aan de vragen van een heuse Sinterklaas-quiz.

De buuffies zijn alweer een poosje terug in NL, en de woning achter ons wordt nu bewoond door een jong Grieks echtpaar. Op pakjesavond zal het dit jaar dus weer gewoon rustig blijven in ons huisje, want zo heftig is ons Sint-gevoel nu ook weer niet dat we driftig op zoek gaan naar andere Hollanders om die avond mee door te brengen. Bovendien hebben wij ons Sint-cadeautje eigenlijk al gehad, want zoonlief heeft vorige week ge-sms’t dat hij waarschijnlijk rond de 23ste december in Pilion zal arriveren. Als alles meezit zullen wij dus net als vorig jaar ook deze kerst weer als gezin met elkaar doorbrengen, en geloof me: dat is met stip het allermooiste decembercadeau dat je als ouders-in-den-vreemde kunt krijgen 🙂

P.S. Ben je nog op zoek naar een last-minute Sinterklaascadeautje? Via deze link kun je vandaag nog de Sint Pakt Uit-verhalenbundel bestellen. Leuke verhalen – waaronder eentje van mij – en prachtig geïllustreerd, zoals bijgaande illustratie van mijn vriendin Esther van Stouthandel Illustraties. Ook het verhaal van collega-schrijfster Hermien Stok over een meisje dat heel graag een hondje wil, is een heerlijke herinnering aan ons eigen verlanglijstje. Wie wilde er nu geen hondje als kind? En dat verhaal is weer prachtig geïllustreerd door een andere Vlaardingse-in-den-vreemde: Cora Vlug. Wat kan de wereld toch heerlijk klein zijn!

♥♥♥♥♥

Keuzes maken

Geplaatst op 1 november 2015 door Wilma — 2 reacties ↓

Hebt u er weleens bij stilgestaan hoeveel keuzes een mens op een dag maakt? Het moeten er ontelbare zijn, want iedere stap die we zetten, iedere handeling die we verrichten, vereist dat wij een keuze maken. Niet dat we daar iedere keer bij stilstaan natuurlijk, want dan zou je gillend gek worden. Keuzes maken is het moeilijkste wat er is. Het maakt ook onrustig als je in je hoofd constant bezig bent met al of geen besluiten nemen, want welke keuze de juiste is, hangt nu eenmaal van heel veel factoren en situaties af.

Ik lag daar vannacht een beetje over te mijmeren. Ja, ik weet het, ’s nachts behoor je te slapen, maar op de een of andere manier ben ik sinds die stomme klok verzet is helemaal van slag wat mijn tijdsritme betreft. Gaat wel weer over, hoor, ik herken het van vorige jaren. Het zal ook zeker te maken hebben met de overgang van de zomer naar de winter, iets wat ik hier in Greece veel heftiger ervaar dan vroeger in NL. Niet op een slechte manier, dat zeker niet. Ik ben gek op de lange hete zomer, maar na alle drukte die het met zich mee brengt, is het absoluut een weldaad om gewoon weer lekker met zijn tweetjes in en rond het huis te keutelen. En dan komt dat keuzes maken dus weer ter sprake, want in deze overgangsfase ligt mijn hele winter nog als een blanco pagina voor me. En hoe wil ik dit jaar die heerlijke keutelmaanden gaan invullen?

Het klinkt misschien een beetje raar, maar alleen het feit dat ik überhaupt voldoende energie heb om keuzes te wíllen maken, vind ik al een klein wondertje. Nog geen zes maanden geleden had ik al moeite om mijn ene voet voor de andere te zetten, stond er een hele stapel medicamenten op mijn nachtkastje en wist ik niet hoe ik moest liggen of zitten vanwege de pijnen in mijn spieren en gewrichten. Slopend was het, mentaal en fysiek, en als zoiets al jaren aan de gang is, dan blijft er weinig van je eigen ‘ikje’ over. Artsen gooiden het na vele onderzoeken – waarbij ik iedere keer weer helemaal gezond werd verklaard – op ‘stress’ en ‘het zit tussen u oren’. Maar hoeveel ontspanning ik ook in mijn leven aanbracht, mijn gezondheid holde alleen maar verder achteruit. Steeds sneller en sneller. Tot een vriendin mij tijdens mijn voorjaarsbezoek in NL vertelde over wat een B12-tekort allemaal met je lichaam kan doen. Terug in Greece rende ik meteen naar het laboratorium om een test te laten doen, en bingo: ik had een flink B12-tekort. In mei van dit jaar startte ik met de eerste injecties, en nu, een halfjaar later, huppel ik nog steeds iedere week vrolijk met spuit en ampul naar de apotheek om mij in mijn bil te laten prikken door Anastasia, onze dorpsapothekeres. Ze doet het héél voorzichtig en informeert elke keer weer bezorgd of het geen pijn doet. Dat doet het niet, in ieder geval niet dusdanig dat ik mijn tanden op elkaar moet klemmen, maar zelfs al zou dat het geval zijn, dan nog zou ik die pijn ervoor overhebben. Ik heb namelijk in een paar maanden tijd mezelf weer teruggekregen en dat is iets waar ik iedere dag opnieuw dankbaar voor ben.

Kijk, en daarom slaap ik de laatste tijd dus ook een beetje onrustig, want al die vrijgekomen energie heeft helemaal geen zin om te slapen, die wil alleen maar aan de slag. Ben ik niet daadwerkelijk bezig met iets te doen, dan doe ik het wel in gedachten. Vannacht heb ik nieuwe slaapkamerkasten uitgezocht, en om daarvoor plaats te maken de kledingkast uit de slaapkamer naar mijn werkkamer verplaatst, en de grote linnenkast in de keuken gezet… Nou ja, figuurlijk dan, hè? Waarna ik uiteindelijk tot de conclusie kwam, dat de oude kasten waarschijnlijk geen van beiden door de respectievelijke werkkamer- en keukendeur kunnen. Tja, je kunt het maar druk hebben ’s nachts. Ik zou liegen als ik zeg dat ik blij ben met mijn onrustige nachtjes. Maar dankbaar ben ik wel: dat de keuzes die ik in deze fase van mijn leven ‘moet’ maken zich slechts beperken tot heerlijk onschuldige alledaagse dingen. Dankbaar ook dat ik lekker onrustig kan liggen wezen in mijn eigen vertrouwde bed, onder een niet-lekkend dak, in mijn eigen warme huis op een door mijzelf verkozen plek. Dat ik in zo’n luxe positie verkeer, is me duizendmaal meer waard dan een nog mooiere kast of een nieuwe Klippan-bank, dat is een ding wat zeker is.

Alledaagse keuzes mogen maken is helaas niet voor iedereen weggelegd, dat realiseer ik me maar al te goed. Maar zolang ik me daarvan bewust blijf, weiger ik me schuldig te voelen om dat waar ik niets aan kan doen. Dat ik gezond ben of dat mijn wiegje in NL heeft gestaan en niet in Afrika of Syrië is niet mijn eigen verdienste. Wat ik doe met dat geschenk, dat is echter wel aan mij. En dus doe ik dat, zo goed en zo kwaad als ik kan, door oprecht te genieten van iedere mooie dag die mij gegeven is. Inclusief de onrustige nachten… 😉

♥♥♥♥♥

Oréa Thessaloniki

Geplaatst op 1 oktober 2015 door Wilma — 2 reacties ↓

Als afsluiting van ons zomerseizoen brachten manlief en ik voor het eerst in ons Griekse bestaan een 3-daags bezoek aan Thessaloniki.

Ik vond het best spannend, te meer omdat we in Thessaloniki afgesproken hadden met mijn ‘vriendinnetje’ en haar man, die diezelfde dag vanuit Amsterdam zouden aankomen. We weten immers allemaal dat vliegtuigen regelmatig vertraging hebben! Maar gelukkig, op het moment dat wij in Volos in de intercitybus stapten, kreeg ik vanaf Schiphol het bericht dat zij geheel volgens schema al bij de gate stonden en op tijd zouden vertrekken. En zo waren we keurig allemaal tegelijk op weg naar ons ‘weekendje’: zij in het vliegtuig, wij in de bus, met vol verwachting kloppende harten voor wat Thessaloniki ons zou gaan brengen.

Natuurlijk had ik vooraf al een lijstje gemaakt van de bezienswaardigheden die we niet mochten missen: de Witte Toren, de Oude Stad, de Romeinse Agora, een aantal kerken, een paar interessante musea… Het enige waar ik niet echt rekening mee had gehouden, was de extreme warmte die ons verwelkomde zodra we uit de bus met airconditioning stapten. Per slot van rekening was het al bijna eind september en wie rekent er dan nog op een hittegolf? Zelfs in Greece is dat niet ‘normaal’. Nu is 35º aan het strand nog wel uit te houden, maar diezelfde temperatuur in een grote, drukke stad is iets totaal anders. Een kwartiertje lopen in de brandende zon is een hele opgave, en de eerste middag kwamen we dan ook niet veel verder dan een caféterras in de schaduw bij het grote Aristoteles-plein.

Ook niet verkeerd natuurlijk, zeker niet toen we op de terugweg naar het hotel zomaar de Bit-Bazar ontdekte. Dat is een soort ‘drink- en vreetschuur’ voor jongeren en wij hebben vanaf onze hooggelegen plek aan een van de honderden tafeltjes de moderne Griekse jeugd met tuuterende oren zitten bekijken. Ongelooflijk, wat een gekakel was het daar! Na een grotendeels zwijgend genuttigd maal – met elkaar praten was alleen mogelijk door keihard te schreeuwen – zijn we dan ook maar snel weggegaan. Leuk om meegemaakt te hebben, maar voor ons ‘oudjes’ iets te veel van het goede. Gelukkig vonden we vlak bij ons hotel nog een leuke taverne, waar we nog even in alle rust van een wijntje en elkaars gezelschap konden genieten voor we ons bed in doken. Niet al te laat, want de volgende dag moesten natuurlijk wel al die bezienswaardigheden bezocht worden!

Om een lang verhaal kort te maken: na een ochtend puffend en zwetend de Oude Stad met het kasteel en de oude gevangenis te hebben bezocht, gevolgd door de beklimming van de Witte Toren, zijn we gewoon in de klaarstaande hop-on-hop-off-sightseeing bus gestapt, die ons zeer comfortabel langs alle verdere highlights van Thessaloniki heeft gereden. Het is een ‘open’ bus, wat een heerlijk verkoelend briesje opleverde tijdens het rijden. Stilstaan deden we helaas ook regelmatig, want het centrum van de stad is één groot mierennest van door elkaar heen krioelende auto’s. En hoe die buschauffeurs zo’n groot bakbeest ongeschonden door de chaos van smalle straatjes met ook nog dubbelgeparkeerde auto’s kunnen krijgen, is me echt een raadsel. Ik was in ieder geval heel erg blij dat ik in deze stad niet zelf hoefde te rijden!

Inmiddels waren we de hitte, het lawaai en de verkeerschaos zo beu, dat een siësta broodnodig was. Heerlijk, even bijkomen in de koelte van onze ruime en mooie kamers. Daardoor waren we een paar uur later weer helemaal fit voor een etentje in een taverne, gelegen in de helaas verlaten – het was zaterdagavond – markthallen. Een leuke stek, goed eten, maar de grote ventilator aan het plafond bedierf de pret enigszins doordat hij dusdanig was afgesteld dat ons eten bijna van het bord werd geblazen. Maar zin om nog iets anders te zoeken hadden we niet meer. Het was nog steeds erg warm, zelfs laat op de avond en het hele centrum krioelde van de oproerpolitie, omdat er de dag erna verkiezingen waren. Eerder die avond waren we ook al getuige geweest van een grote demonstratie van de Golden Dawn-partij, de Neo nazi’s, en dat hakte er toch wel even in, ook al verliep alles rustig. Die slinger van honderden, misschien wel duizend in het zwart geklede mensen, zwaaiend met vlaggen, de luidkeels gescandeerde leuzen, de dreiging die ervan uitging… Nee, dat was geen fijn moment. Als dat soort mensen hier ooit aan de macht komt, ben ik weg, dat is een ding wat zeker is!

De volgende ochtend bleef er niet veel tijd over om meer te doen dan een zondagochtendwandeling naar het Aristoteles-plein, waar we in alle rust onze frappés genuttigd hebben. Daarna hebben we de bagage in het hotel opgehaald en ons met een taxi naar het busstation laten brengen voor de terugreis naar ons mooie Pilion. Kato Gatzea begroette ons met stilte, frisse lucht en een heerlijke pizza onder een twinkelende sterrenhemel op het terras aan de boulevard; een waar paradijs na de hectiek van de grote stad. Thessaloniki was absoluut de moeite waard om een keertje gezien te hebben, maar geef mij Pilion maar. Al dat lawaai, dat geren en gedraaf ben ik echt helemaal ontwend. Of… misschien ben ik toch een klein beetje ouder dan ik dacht dat ik was 😉

♥♥♥♥♥

En hier nog een paar foto’s van ons city-tripje. Klik op de foto om ze in groter formaat te zien.

Zondagochtendwandeling… we bleven kletsen

♥♥♥♥♥

Ban de bom!

Geplaatst op 1 september 2015 door Wilma — 1 reactie ↓

‘Sinterklaas is boos. Heel boos.’ Zo begint het Sinterklaasverhaal dat ik met veel plezier geschreven heb voor de verhalenbundel Sint Pakt Uit, die over niet al te lange tijd zal verschijnen bij uitgeverij Mira loves books. Het verhaal is prachtig geïllustreerd door vriendin Esther Verhoef van Stouthandel Illustraties en werd geschreven bij temperaturen die ik zelf liever flink wat lager had gezien. Om je in een boze Sinterklaas te verplaatsen terwijl je in bikini achter de computer zit, valt absoluut niet mee!

Een kinderverhaal is het dus geworden – met een klein verborgen moraaltje erin. Want ook al probeer ik het opgeheven vingertje altijd zo veel mogelijk te vermijden, naarmate ik ouder word, sluipen er onbewust steeds meer goedbedoelde levenswijsheden in mijn schrijfsels – en ja, sorry, ook in mijn gesprekken. Mijn WW-tjes, noem ik ze gekscherend. WilmaWijsheidjes. En een van mijn liefste WW-tjes, die ik graag hier deel, zegt dat je je energie alleen moet aanwenden voor dat wat er echt toe doet. Daar hebben we tegenwoordig namelijk al meer dan genoeg aan, met al die verschrikkingen die we over ons heen krijgen. Afgestompt raken we zo langzamerhand, murw door de schokkende beelden, de onvoorstelbare verhalen over situaties die wij in onze slechtste dromen nog niet kunnen dromen. Zo afschuwelijk hard komt het bij ons binnen, dat we ons er wel voor móéten afsluiten om er niet aan ten onder te gaan. Maar in dat afsluiten schuilt nu net het grootste gevaar…

Als ik het onkruid in mijn tuin verwijder, ruk ik dat graag eigenhandig met wortel en al uit. Die wortel is immers het probleem, niet dat onkruid. Wanneer ik dat beeld in gedachten doortrek naar de grote wereldproblemen, dan zou je kunnen stellen dat de vele vluchtelingen die dit jaar aankomen op de Europese stranden, niet hadden hoeven vluchten als er in hun land geen oorlog, honger en ellende was geweest. Haal die oorlog, honger en ellende weg, en zie, dan is er geen enkele noodzaak meer om huis en haard te verlaten. Simpel toch? Het is verreweg de eenvoudigste oplossing – maar helaas onuitvoerbaar. Het zijn namelijk niet alleen mensensmokkelaars die fors verdienen aan het feit dat er overal zoveel wapengekletter is. De hele wereldeconomie draait op inkomsten uit wapens. Grote wapens, kleine wapens, verdedigingswapens, aanvalswapens, legale wapens, illegale wapens… Haal die wapens uit de wereld en diezelfde wereld zakt als een kaartenhuis in elkaar. Dát en dat alleen is de reden dat een wereldvrede verder weg is dan ooit. Oorlog is handel, handel is geld en geld is macht. Zo is het altijd al geweest, en zo zal het altijd blijven.

Misschien moet ik dat loffelijke streven naar ‘wereldvrede’ zo langzamerhand maar eens loslaten, dacht ik vandaag na het zien van een aantal schokkende foto’s van levenloos aangespoelde mannen, vrouwen en kinderen. We kunnen onze aardkloot toch ook gewoon opdelen in twee helften? Iedereen die wil rotzooien met wapens, elkaar overhoop wil schieten, onbedwingbare neigingen heeft om een ander mens de hersens in te slaan en/of andere niet te begrijpen gewelddadigheden verkiest boven een vreedzaam leven, verhuist naar het ene deel. Of ze nou zwart, bruin, blank, wit, rood, geel of voor mijn part pimpelpaars zijn. Zet ze bij elkaar en laat ze lekker hun gang gaan. Kunnen ze elkaar onbeperkt afslachten, het land afbranden, hun lusten botvieren. En geef ze vooral al het geld mee dat er nu op de wereld is! Deporteren, dat zooitje. En nooit meer terug laten komen. Ha, binnen een mum van tijd zijn de problemen voorbij, want dan hebben ze zichzelf uitgeroeid! Denk je toch eens in wat een rust er dan zou neerdalen op dat andere deel van de wereld, waar alleen maar liefde en saamhorigheid heerst. Waar je nooit meer bang hoeft te zijn in het donker, geen angst hoeft te hebben om honger te lijden; waar iedereen alles met elkaar deelt en ruilt. Geld is er niet meer, dus winst maken hoeft niet. Je neemt gewoon wat je nodig hebt om van te leven en wat je overhebt, geef je aan een ander. Of aan een tijger, of een olifant, of een witte neushoorn, want alle bedreigde diersoorten zijn uiteraard ook halsoverkop geëmigreerd naar het geweldloze deel van de aarde. Tjonge, wat een paradijs zou dat zijn!

Hoewel… toen ik daar een poosje over had zitten mijmeren, bekroop me het gevoel dat het op den lange duur misschien wel een beetje saai zou worden, zo’n glimlachende, immer goedgemutste wereld. Bovendien krijg je dan weer te maken met heel andere problemen. Want wie bepaalt in welk deel je thuishoort? De overheid? De machthebbers? Jijzelf of je buren? Diezelfde buren die jou een moordenaar vinden omdat je nog steeds graag een schnitzeltje of een gehaktballetje op je bordje schuift? Een hemel op aarde… die hemel is helaas voor ieder mens anders.

Tja, lief en aardig zijn voor elkaar klinkt dus simpel, maar dat is het niet. Het laagje van wat we ‘menselijke beschaving’ noemen, is nu eenmaal flinterdun. Wat echter niet wegneemt dat ik er alles aan zal doen om dat laagje bij mezelf toch in stand te houden. Perfect zullen we als mensheid nooit worden, maar we kunnen er natuurlijk wel naar blijven streven. Ook in moeilijke tijden. Want zeg nou zelf: wat zou jij doen om jezelf en je gezin te beschermen als je huis en je land in puin geschoten werd? Zou jij dan blijven zitten waar je zat? Of zou je ook proberen om ergens ter wereld een plekje te vinden waar je kind rustig kan opgroeien zonder de kans te lopen door mortiervuur kapotgeschoten te worden? Hm, ik denk dat we diep in ons hart allemaal het antwoord op die vraag wel weten…

‘Ban de bom,’ riepen we in de jaren zestig, en ik vind het nog steeds verschrikkelijk dat het destijds niet is gelukt dat verrekte ding de wereld uit te krijgen. Het had ons ongetwijfeld heel veel ellende bespaard. Toch blijf ik hopen dat het ooit goedkomt, want één ding weet ik zeker: zonder hoop is er geen leven. En leven willen we toch allemaal? Dus… haal al die oude spandoeken maar weer snel van zolder. Wereldwijde protestmarsen wil ik zien, net als vroeger, hoe meer hoe liever, en ze mogen allemaal op Twitter en Facebook voorbijkomen. Vooral die met MAKE LOVE NOT WAR hoog in het vaandel. Want ik heb nog een ander WW-tje om hier te delen: liefde voor een ander mens, dat is het enige wat de wereld in deze woelige tijden bij elkaar kan houden. Echt waar 😉

P.S. Met de boze Sinterklaas is het uiteindelijk ook weer goedgekomen, hoor! Wil je het zelf lezen of misschien de verhalenbundel aan je (klein)kinderen voorlezen of cadeau geven, dan maak je tegelijkertijd ook een heleboel andere kinderen blij. De opbrengst van Sint Pakt Uit komt namelijk geheel ten goede aan een stichting voor kansarme kinderen. Alle auteurs en illustrators hebben belangeloos meegewerkt om er een prachtig boek van te maken. Hou mijn websites en berichten in de gaten voor meer informatie over dit mooie project van uitgeverij Miralovesbooks!