Tag archieven: column

Vrede op aarde

Geplaatst op door — 4 reacties ↓

DSC03391De feestdagenmarathon is bijna ten einde. Over een paar daagjes bereiken we de eerste maandag in het nieuwe jaar, de dag waarop de meesten van ons enigszins beduusd het gewone leven weer zullen oppakken. Nou ja, gewoon… zo gewoon is dat leven natuurlijk nooit. Net als je denkt dat je alles een beetje op de rit hebt, gebeurt er wel weer iets waardoor alles zomaar ineens op zijn kop staat. Rollercoasters, noem ik dat. Achtbanen van het leven zijn het, waarin je weinig anders kunt doen dan hopen dat je onderweg niet uit het wagentje geslingerd wordt en aan het einde van de rit zonder al te veel kleerscheuren opgelopen te hebben weer uit kunt stappen.

Niet alleen ons eigen leven kent rollercoasters, de wereld zelf weet er ook wel raad mee. In 2015 hebben we er helaas heel wat voorbij zien komen. En het einde van die wereldritten is nog lang niet in zicht. Ook in 2016 zal onze aarde regelmatig flink opgeschud worden, zowel letterlijk als figuurlijk, daarvoor hoef je echt geen helderziende te zijn. Het ‘Vrede op aarde’ waarover we tijdens de kerst zo prachtig kunnen zingen met zijn allen, blijkt toch telkens opnieuw ver buiten het bereik van de mensheid te liggen…

Be-the-Change-Kristen-EnriquezNu ben ik persoonlijk altijd al een groot fan geweest van ‘Verbeter de wereld, begin bij jezelf’. Want hoe kun je ooit vrede op aarde bereiken als er geen vrede is in jezelf, geen vrede in je eigen gezin, binnen je eigen familie, in je eigen straat, je eigen wijk? Hoe kun je dan in hemelsnaam verwachten dat hele vólkeren in vrede met elkaar samenleven? En ja, ik weet best dat in vrede leven moeilijk is, want geen enkel mens is perfect. We hebben allemaal wel eens een minder goede bui, er zijn genoeg dagen waarop we minder verdraagzaam zijn dan anders, we hebben ook allemaal onze eigen (on)hebbelijkheden, en er is altijd wel iets te vinden om over te ruziën.

SW5b7ibMaar… vrede heeft natuurlijk niet echt te maken met ‘nooit meer ruzie’. Vrede gaat over respect en verdraagzaamheid, en vooral over liefde. Drie knoppen waarop ieder mens kan drukken om alle rollercoasters, ver weg én dichtbij, af te remmen en zelfs te laten stoppen. Zo simpel is het gewoon, en hoe meer mensen dat beseffen, des te mooier onze wereld zal worden. Want we hébben echt een mooie wereld, met prachtige, unieke mensen; een wereld met een schitterende natuur waarin je ongelooflijk interessante dieren, groot en klein, kunt tegenkomen. En als je omhoog kijkt, naar de blauwe hemel, naar de sterren, de zon en de maan, dan zie je zomaar het schitterende oneindige universum waar wij een piepklein onderdeeltje van zijn. Wie wil zoiets moois nou kapotmaken?

Daarom is respect, verdraagzaamheid en liefde wat ik u in giga grote hoeveelheden toewens voor 2016. Om die ellendige rollercoasters voor eens en voor altijd te stoppen en er echt een gelukkig gloednieuw jaar van te maken… voor iedereen, waar ook ter wereld!

Vanuit ons vredige Griekse huisje in Kato Gatzea wens ik u een welgemeend KALI XRONIA!

♥♥♥♥♥

Keuzes maken

Geplaatst op door — 2 reacties ↓

WinterschilderHebt u er weleens bij stilgestaan hoeveel keuzes een mens op een dag maakt? Het moeten er ontelbare zijn, want iedere stap die we zetten, iedere handeling die we verrichten, vereist dat wij een keuze maken. Niet dat we daar iedere keer bij stilstaan natuurlijk, want dan zou je gillend gek worden. Keuzes maken is het moeilijkste wat er is. Het maakt ook onrustig als je in je hoofd constant bezig bent met al of geen besluiten nemen, want welke keuze de juiste is, hangt nu eenmaal van heel veel factoren en situaties af.

Ik lag daar vannacht een beetje over te mijmeren. Ja, ik weet het, ’s nachts behoor je te slapen, maar op de een of andere manier ben ik sinds die stomme klok verzet is helemaal van slag wat mijn tijdsritme betreft. Gaat wel weer over, hoor, ik herken het van vorige jaren. Het zal ook zeker te maken hebben met de overgang van de zomer naar de winter, iets wat ik hier in Greece veel heftiger ervaar dan vroeger in winterhuisNL. Niet op een slechte manier, dat zeker niet. Ik ben gek op de lange hete zomer, maar na alle drukte die het met zich mee brengt, is het absoluut een weldaad om gewoon weer lekker met zijn tweetjes in en rond het huis te keutelen. En dan komt dat keuzes maken dus weer ter sprake, want in deze overgangsfase ligt mijn hele winter nog als een blanco pagina voor me. En hoe wil ik dit jaar die heerlijke keutelmaanden gaan invullen?

Het klinkt misschien een beetje raar, maar alleen het feit dat ik überhaupt voldoende energie heb om keuzes te wíllen maken, vind ik al een klein wondertje. Nog geen zes maanden geleden had ik al moeite om mijn ene voet voor de andere te zetten, stond er een hele stapel medicamenten op mijn nachtkastje en wist ik niet hoe ik moest liggen of zitten vanwege de pijnen in mijn spieren en gewrichten. Slopend was het, mentaal en fysiek, en als zoiets al jaren aan de gang is, dan blijft er weinig van je eigen ‘ikje’ over. Artsen gooiden het na vele onderzoeken – waarbij ik iedere keer weer helemaal gezond werd verklaard – op ‘stress’ en ‘het zit tussen u oren’. Maar hoeveel ontspanning ik ook in mijn leven aanbracht, mijn gezondheid holde alleen maar verder achteruit. SB12teeds sneller en sneller. Tot een vriendin mij tijdens mijn voorjaarsbezoek in NL vertelde over wat een B12-tekort allemaal met je lichaam kan doen. Terug in Greece rende ik meteen naar het laboratorium om een test te laten doen, en bingo: ik had een flink B12-tekort. In mei van dit jaar startte ik met de eerste injecties, en nu, een halfjaar later, huppel ik nog steeds iedere week vrolijk met spuit en ampul naar de apotheek om mij in mijn bil te laten prikken door Anastasia, onze dorpsapothekeres. Ze doet het héél voorzichtig en informeert elke keer weer bezorgd of het geen pijn doet. Dat doet het niet, in ieder geval niet dusdanig dat ik mijn tanden op elkaar moet klemmen, maar zelfs al zou dat het geval zijn, dan nog zou ik die pijn ervoor overhebben. Ik heb namelijk in een paar maanden tijd mezelf weer teruggekregen en dat is iets waar ik iedere dag opnieuw dankbaar voor ben.

Brimnes kastKijk, en daarom slaap ik de laatste tijd dus ook een beetje onrustig, want al die vrijgekomen energie heeft helemaal geen zin om te slapen, die wil alleen maar aan de slag. Ben ik niet daadwerkelijk bezig met iets te doen, dan doe ik het wel in gedachten. Vannacht heb ik nieuwe slaapkamerkasten uitgezocht, en om daarvoor plaats te maken de kledingkast uit de slaapkamer naar mijn werkkamer verplaatst, en de grote linnenkast in de keuken gezet… Nou ja, figuurlijk dan, hè? Waarna ik uiteindelijk tot de conclusie kwam, dat de oude kasten waarschijnlijk geen van beiden door de respectievelijke werkkamer- en keukendeur kunnen. Tja, je kunt het maar druk hebben ’s nachts. Ik zou liegen als klippan bankik zeg dat ik blij ben met mijn onrustige nachtjes. Maar dankbaar ben ik wel: dat de keuzes die ik in deze fase van mijn leven ‘moet’ maken zich slechts beperken tot heerlijk onschuldige alledaagse dingen. Dankbaar ook dat ik lekker onrustig kan liggen wezen in mijn eigen vertrouwde bed, onder een niet-lekkend dak, in mijn eigen warme huis op een door mijzelf verkozen plek. Dat ik in zo’n luxe positie verkeer, is me duizendmaal meer waard dan een nog mooiere kast of een nieuwe Klippan-bank, dat is een ding wat zeker is.

Alledaagse keuzes mogen maken is helaas niet voor iedereen weggelegd, dat realiseer ik me maar al te goed. Maar zolang ik me daarvan bewust blijf, weiger ik me schuldig te voelen om dat waar ik niets aan kan doen. Dat ik gezond ben of dat mijn wiegje in NL heeft gestaan en niet in Afrika of Syrië is niet mijn eigen verdienste. Wat ik doe met dat geschenk, dat is echter wel aan mij. En dus doe ik dat, zo goed en zo kwaad als ik kan, door oprecht te genieten van iedere mooie dag die mij gegeven is. Inclusief de onrustige nachten… 😉

♥♥♥♥♥

Blue Moon

Geplaatst op door — 1 reactie ↓

patsyclineHebben jullie gisteren ook de Blue Moon gezien? Die natuurlijk helemaal niet blauw was, maar gewoon net zo rond en geel en stralend als iedere andere volle maan? Het deed me meteen denken aan dat heerlijke countrynummer ‘Blue Moon of Kentucky’ uit 1963 van de onvergetelijke Patsy Cline. Een vrouw met een geweldige stem die helaas al op dertigjarige leeftijd is omgekomen bij een vliegtuigongeluk.

Ondanks haar veel te korte leven heeft ze een onuitwisbaar stempel gedrukt op de geschiedenis van de countrymuziek, waardoor haar unieke stem hopelijk nooit vergeten zal worden. Wist u trouwens dat Blue Moon of Kentucky al in 1946 werd geschreven door Bill Monroe, nog zo’n legendarische naam in de wereld van de country en de grondlegger van de muziekstijl die bluegrass genoemd wordt? Ik ben een echte liefhebber van bluegrass; een stijl die ontstaan is uit de muziek van immigranten in de bergstreken van het oosten van Amerika. Het is muziek met veel Ierse en Schotse achtergronden, waarin het heimwee naar het thuisland en de dagelijkse strijd van het harde leven in de bergen goed te horen is.

pioneersIk denk niet dat het toevallig is dat ik juist van deze muziekstijl houd. Als kind voelde ik me al aangetrokken tot de boeiende avonturen van pioniers en landverhuizers in het wilde westen. Ik verslond alles wat te maken had met huifkarren en stoere cowboys die jonkvrouwen in nood te hulp kwamen. Naarmate ik ouder werd, ontdekte ik dat veel van die Amerikaanse landverhuizers uit Ierland kwamen, wat het begin was van mijn interesse in de geschiedenis van dat prachtige smaragdgroene eiland. Aangezien muziek ook altijd al deel uitmaakte van mijn leven, kon het eigenlijk niet anders dat ik later een voorliefde ontwikkelde voor de bluegrass. Het maakte de cirkel tussen Amerikaanse landverhuizers, Ierland en muzikale emoties namelijk helemaal rond.

Pilion.03Wat dit alles met mijn huidige leven in Pilion te maken heeft, is me helaas nog niet helemaal duidelijk. Het zou beslist logischer zijn geweest als ik ervoor gekozen had om te emigreren naar Ierland of de USA. En ik moet toegeven: wonen in Ierland heeft wel altijd hoog op mijn lijstje gestaan, maar… het is daar natuurlijk niet voor niets zo groen. Lange periodes van regen en wind kunnen mij niet echt bekoren, dus waarschijnlijk zijn we daarom uiteindelijk toch in dit zonnige Griekse oord terechtgekomen. Gelukkig is het hier ook heel groen, dankzij het smeltwater dat van de machtige Olympus-berg naar ons schiereiland stroomt. Ik heb me laten vertellen dat al dat water opgeslagen wordt in een soort natuurlijk ondergronds waterreservoir in het Pilion-gebergte, wat de reden zou zijn van al dat groen. Het is inderdaad een feit dat de bronnen in onze bergen zelfs hartje Griekse zomer nog heerlijk koel helder water geven en dat je ook in deze periode overal in de vrije natuur volop bloeiende en kleurrijke bloemen en planten ziet. En dat kan alleen maar als er zich nog steeds water in de bodem bevindt…

De Blue Moon van gisteren was ook hier in Pilion duidelijk te zien. De onbewolkte hemel leverde prachtige plaatjes op van een knipogende volle maan boven een kalme Pagasitische Golf. Helaas heb ik er geen foto’s van gemaakt, want ik vergeet negen van de tien keer om dat wat ik zie te fotograferen. Ik geniet er namelijk te veel van om deel uit te maken van het moment zelf. Een cameralens tussen mij en dat bijzondere moment zorgt toch voor een onderbreking in het genieten, en daar zit ik niet altijd op te wachten. Maar… om mijn Blue Moon-stemming alsnog een beetje goed op u over te brengen, deel ik graag onderstaande video van Patsy Cline’s Blue-Moon-of-Kentucky-song, waarin er geen gebrek is aan prachtige foto’s van blauwe manen. En mocht u na het kijken en luisteren ineens een onbedwingbare behoefte hebben aan een romantisch boek, dan kunt u natuurlijk altijd met een van mijn romans in een knus hoekje van de tuin wegduiken. Al dan niet bij het schijnsel van de volle maan 😉

Menswaardigheid en mededogen

Geplaatst op door — 2 reacties ↓

Duizendmaal excuus aan mijn trouwe volgers, die op 1 juli tevergeefs mijn column zochten. De recente turbulente gebeurtenissen in Griekenland raken mij diep. Zo diep dat ik in alle commotie niet eerder een moment kon vinden om in alle emotionele rust mijn websitecolumn te schrijven. Maar vandaag is het dan toch gelukt, recht uit mijn hart!

DSC01159Griekenland is mijn woonland. Een land waar ik heel veel van hou. Ik heb het in de afgelopen tien jaar van dichtbij zien afglijden, heb de crisis aan den lijve ondervonden. De dagelijkse boodschappen werden duurder, de vaste lasten gingen drastisch omhoog, de prijs van geneesmiddelen verdubbelde, medische voorzieningen bereikten een beschamend dieptepunt, onderhoud aan wegen werd uitgesteld, culturele verworvenheden zoals de wekelijkse aerobic-les in de dorpen verdwenen, stranden en taverna’s werden steeds leger, net als de winkelcentra in Volos… naarmate de jaren verstreken zagen we de levens van de mensen om ons heen steeds grimmiger worden. Wij hadden ‘geluk’. Dankzij mijn onafhankelijke werk als schrijfster waren wij beter af dan menig andere hier wonende buitenlander. Ik heb geen koophuis, geen B&Β om draaiende te houden, geen eigen kaaswinkeltje of een baan in het toerisme.
Heb ik dan makkelijk praten omdat ik hier woon, maar toch mijn geld in NL verdien? Zo lijkt het misschien, maar de werkelijkheid is anders. Ook NL kreeg te maken met een crisis. Boeken zijn een luxeproduct, dus de verkoop van mijn boeken liep snel terug, ook al vanwege de sluiting van veel bibliotheken, mijn grootste afnemers. De komst van het e-book (en daarmee ook het illegaal en gratis downloaden) deed de verkoopcijfers nog verder kelderen en ook ik zag de balans in inkomsten en uitgaven in een paar jaar tijd dusdanig veranderen, dat ik alle zeilen bij moest zetten om iedere maand te kunnen blijven voldoen aan onze verplichtingen – en daarnaast ook nog eten op tafel te hebben. Het is de andere kant van een freelancersleven onder de Griekse zon zonder het vangnet van een pensioen, werkeloosheids- of bijstandsuitkering. Een leven waar wij in 2005 bij ons volle verstand voor hebben gekozen. De enige echte zekerheid die je in het leven hebt, is namelijk dat je doodgaat, en vóór dat gebeurt wil ik meer dan een slaaf van anderen zijn. Ik wil mijn eigen pad kunnen kiezen, hoe moeilijk dat pad soms ook kan zijn.
Misschien is het daarom, dat alles wat er hier nu gebeurt mij zo raakt. Ik hou van dit land, van haar inwoners die zich vijf jaar lang in de meest verschrikkelijke bochten hebben gewrongen om te doen wat anderen hen opdragen. Een land dat al vijf jaar danst naar de wurgende pijpen van nationale en internationale machthebbers die het daarmee alleen maar meer naar de afgrond hebben geduwd. Machthebbers die lak hebben aan democratie, die de stem van het volk met alles wat ze in huis hebben aan de kant schuiven, omdat die stem hen blijkbaar niet aanstaat. Toen Varoufakis in de Eurogroep het referendum aankondigde, werd er door een van de hoge heren letterlijk gezegd: ‘Wat? Wil je een zo complexe materie voorleggen aan het gewone volk? Hoe dúrf je!’
Wel… ik ben zo’n ‘gewoon’ mens. Dankzij de generaties vóór mij die letterlijk hebben gevochten voor democratie en vrijheid van meningsuiting ben ik opgegroeid in een vrij, steeds welvarender land, heb ik een goede schoolopleiding genoten en de mogelijkheid gekregen om mijn eigen keuzes te maken. Ik heb de periode meegemaakt dat de landen van Europa zich verenigden, en later ook de invoering van de euro meegemaakt. Toetreden tot de Eurozone is onomkeerbaar, zeiden ze destijds. Om dat te bevestigen moesten alle lidstaten de machines waarmee ze hun eigen muntsoort drukten vernietigen, anders werden ze niet toegelaten. Nu wordt er gedreigd met een EU-uitzetting van Griekenland wanneer het volk een OXI laat horen, en er wordt aan alle kanten beweerd dat een terugkeer naar de drachme onvermijdelijk is. Huh? Wie gaat die drachmes dan drukken? Niet de Grieken dus, want die moesten toch hun drukpersen vernietigen? Hoewel… zou de EU misschien nog een paar machines achter de hand hebben gehouden, die ze volgende week tegen woekerprijzen terugverkopen aan Griekenland? Het zou me niets verbazen!
Ik heb werkelijk altijd gedacht dat de EU behalve de economische voordelen ook bedoeld was om de kloof tussen verschillende Europese volkeren kleiner te maken. Die kloof wordt echter dagelijks groter. Dat is iets wat mij ontzettend beangstigt en wat ik nog veel en veel enger vind dan de heftige en soms regelrechte haatdiscussies tussen voor- en tegenstanders over wie waar de grootste politieke leugens vertelt. Ik en velen met mij zijn trots op onze democratische vrijheid die met veel pijn en moeite tot stand is gekomen. Maar deze afgelopen maanden en zeker de laatste weken tonen duidelijk aan – in ieder geval voor mij – dat die ‘democratische vrijheid van de Europese volkeren’ een en al schijn is. Regeringen blijken slechts marionetten aan de touwtjes van de banken te zijn, en andere regeringen dan de eigen hebben het voor het zeggen, om wat voor redenen dan ook. Wat is de stem van welk Europees volk dan nog waard als de EU de macht heeft om een democratisch door het volk gekozen regering zo te ringeloren dat ze bijkans gedwongen wordt te slikken of af te treden? Vandaag zijn het de Grieken… maar wie is er morgen aan de beurt?

De Grieken staan voor de moeilijkste keuze die een volk kan hebben. Wat zij ook kiezen, het is en blijft kiezen uit twee kwaden, en hoe moeilijk zij het daarmee hebben, beschreef ik op 1 juli op mijn Facebook-pagina:

Ik liep vanmorgen naar de bakker. Onderweg kwam ik mijn jonge buurvrouw van verderop tegen. Ze spreekt beter Engels dan ik Grieks en natuurlijk raakten we in gesprek over de moeilijke keuze NEE/JA van zondag. ‘Ik wilde nee stemmen,’ zei ze. ‘Maar nu weet ik het niet meer.’ Ik vertelde haar over een aantal artikelen die ik had gelezen, en dat het om veel meer gaat dan Griekse leningen en schulden. Dat nu is gebleken dat de democratie in Europa ineens heel anders in elkaar zit dan we allemaal dachten en dat veel Europeanen zich solidair verklaren met de Grieken. Iets wat hier op de vaak flink gemanipuleerde televisie niet echt benadrukt wordt. Ze keek me stomverbaasd aan. ‘Echt? Daar krijg ik kippenvel van…’ Ik vertelde haar ook over de crowdfunding-actie die een jonge Engelsman is gestart en waarvan de teller inmiddels al op meer dan een half miljoen euro voor het Griekse volk staat. Over de vele blogs van buitenlanders die hier wonen met verhalen over hoe het hier echt aan toe gaat. Ze werd heel stil en toen ze me weer aankeek liepen er tranen over haar wangen. ‘Dank je dat je me dit vertelde,’ zei ze zacht. ‘Nu voel ik me niet meer zo alleen…’ En toen stonden er ineens twee vrouwen met tranen in de ogen en de armen om elkaar heen, want op zo’n moment zegt een simpele knuffel meer dan duizend woorden ♥

Menswaardigheid en mededogen. Dat is in mijn ogen het enige wat echt belangrijk is. Ik wens het Griekse volk veel wijsheid toe. Mijn hart is met hen…

♥♥♥♥♥

N.B. Als eigenaar van de tekst zoals gepubliceerd op mijn eigen websites en Facebookpagina’s, behoud ik mij het recht voor om reacties die beledigend zijn voor het Griekse volk, of een discussie zullen uitlokken over het hoe en waarom van de Griekse crisis, zonder opgaaf van redenen te verwijderen.