Tag archieven: column

Door dik en dun

Geplaatst op door — 11 reacties ↓

Petra.pakketDecember is gearriveerd, en daarmee de laatste maand van alweer een jaar dat voorbij is gevlogen. De pepernoten, de gevulde speculaas en de kerstchocoladeballetjes die wij samen met nog veel meer verrassingen vanuit Nederland door mijn vriendin toegestuurd kregen, hebben het helaas niet gehaald tot de juiste feestdagen. Het was heerlijk decadent om me wekenlang dagelijks op al dat traditionele snoepgoed te kunnen storten. Ik kan jullie dan ook uit eigen ervaring vertellen dat pepernoten heel goed samengaan met een glaasje tsipouro!

Holland.home.pakketNog veel meer Nederlandse lekkernijen hebben de afgelopen tijd mijn tong gestreeld. Mijn Moeder Annie-column uit 2008 won namelijk de hoofdprijs in een schrijfwedstrijd van de FB-groep Nederlanders-in-het-Buitenland. Ik mocht een ruime keuze maken uit het assortiment van de online-supermarkt Holland@Home en dat leverde een pakket nostalgie op waar ik een hele grote stralende glimlach van kreeg. Als mensen mij vragen wat ik op voedselgebied mis uit Nederland, kan ik met de hand op mijn hart verklaren dat ik op dat gebied eigenlijk niets echt mis. Maar een saucijzenbroodje of een lekker pasteitje is heel aantrekkelijk als je dat jaren niet hebt gegeten. Ontbijtkoek, eierkoeken, erwtensoep… het zat allemaal in het pakket. Net als twee hele grote stukken oude brokkelkaas en komijnekaas. Daar waren we vóór de foto al aan begonnen. Ach ja, we zijn en blijven nu eenmaal echte kaaskoppen.

trots.01Het scheelt natuurlijk wel dat ik me wat extra kilootjes kan veroorloven. Ik was de afgelopen anderhalf jaar flink wat gewicht kwijtgeraakt, en omdat ik toch al niet zo dik in de kilo’s zat, was dat goed te merken. Gelukkig heb ik er nu weer wat bij gekregen. Niet alleen door de Nederlandse lekkernijen, maar ook door het feit dat ik al bijna drie maanden gestopt ben met roken. Ha, ik denk dat ik zo ongeveer de enige gestopte roker ben die blij is met de daarbij behorende gewichtstoename. Dankzij de zware bronchitisaanval – waardoor ik te ziek was om zelfs maar aan een sigaret te denken – was ik al ‘cold turkey’ gestopt voordat ik er erg in had. En omdat ik er op de een of andere vreemde manier geen enkele moeite mee had – en heb – om niet te roken, ben ik er maar gewoon niet meer aan begonnen. Of het voor altijd is, weet ik niet, maar op dit moment bevalt het me wel om clean te zijn. Met een beetje geluk ga ik 2015 dus rookloos in en daar ben ik nu al trots op.

Familie.02Er zijn nog meer vooruitzichten die me blij maken. Onze zoon Robin komt met de kerst naar Pilion, wat betekent dat we als gezin voor het eerst in tien jaar een ‘familiekerst’ hebben. Mijn moederhart barst uit de voegen van blijdschap en hoopt van ganser harte dat er niets tussen zal komen. Eerst zien en dan geloven, zeggen we altijd, maar het ticket is in ieder geval geboekt. En… er is deze week nog een ticket geboekt: door mijn vriendin Petra – ja, dezelfde van het hierboven genoemde decemberverrassingspakket. In februari verloopt mijn paspoort,athene wat betekent dat ik naar Athene moet om het te verlengen. Op mijn voorzichtige vraag of ze misschien zin had om naar aanleiding daarvan samen met mij een paar dagen in Athene door te brengen, kwam een volmondig ‘Super!’ als antwoord. Zo gaan de dames als het meezit dus straks met z’n tweeën op stap om daar onze vijfenvijftigjarige vriendschap te vieren. En reken maar dat we daarvan gaan genieten!

VolosHet leven valt niet altijd mee. Dat hebben we het afgelopen jaar maar al te goed gemerkt. Aan veel kersttafels zullen er stoelen leeg blijven. Niet alleen die van de MH17 slachtoffers, maar ook die van al die andere overledenen – mensen die minder nationaal nieuws waren, maar om wie door hun dierbaren net zoveel gerouwd wordt. Er zullen veel gezinnen zijn waarin de feeststemming ver te zoeken is – om wat voor reden dan ook. Niets is zeker, dat is weer eens schrijnend duidelijk geworden in de achter ons liggende maanden. Juist daarom is het zo belangrijk om regelmatig even stil te staan en om ons heen te kijken naar de mooie dingen van vandaag. Om te genieten van het hier en nu, om dankbaar te zijn voor alle liefde en vriendschappen die deel uitmaken van ons leven. En zelfs als dat leven op dit moment inktzwart is en alle deuren dicht zijn, weet dan dat er in de toekomst ongetwijfeld ergens wel weer een raampje zal opengaan. Het kan even duren – het kan wel eens héél lang duren – maar het gebeurt. Zeker weten!

Ik wens jullie allemaal een fijne decembermaand!

♥♥♥♥♥

Ademloos

Geplaatst op door — 2 reacties ↓
DSC01515
Officieel doktersrecept 😉

Mijn Facebook-volgers weten het al: ik ben vorige week gevloerd door een acute zware bronchitis die een bezoek aan de dokterspost in Kala Nera noodzakelijk maakte.

De vrouwelijke arts die daar die dag dienst deed en ruim anderhalf uur te laat met haar spreekuur begon, had waarschijnlijk heel veel overuren gedraaid. Ze was niet in de stemming om lief en aardig te doen. Na het nogal bruuske onderzoek – waarbij manlief zonder pardon uit de spreekkamer werd gezet omdat mijn longen beluisterd moesten worden en het daarvoor opgetrokken truitje te veel bloot liet zien – werd ik letterlijk in een stoel naast de onderzoekstafel gekwakt. Vervolgens kreeg ik een niet passend zuurstofmasker op mijn gezicht gedrukt dat met een krakkemikkige slang aan een net zo krakkemikkig apparaat was gekoppeld. Ik werd dan ook geacht mijn vinger op de koppeling te drukken, anders vloog de slang eraf en werd de hele spreekkamer voorzien van medicatie die in mijn longen terecht had moeten komen – zoals tot twee keer toe gebeurde. Ondertussen handelde de dokter de ‘receptenboekhouding’ af van twee andere patiënten, waarbij hun medische gegevens uitgebreid ter sprake kwamen. Privacy? Hoezo privacy?

MC900357155De dokter mocht dan niet gezegend zijn met charmante ‘bedside’-manieren, ze voorzag me in ieder geval wel van medicijnen. Ik voel me dan ook al stukken beter, hoewel ik ondanks die al enige dagen geleden voorgeschreven penicilline, pufjes en neusdruppels vandaag toch nog enigszins hijgend achter de laptop zit om mijn maandelijkse blog te schrijven. Maar dat is natuurlijk wel een voordeel van mijn vak: je kunt het zelfs hijgend doen. Stel dat ik telefoniste was, bij een callcenter of zo, en u had mij vandaag aan de telefoon gekregen, dan was dat hijgen van mij wellicht heel anders bij u overgekomen. Toch? Dus ben ik blij dat ik ongezien en ongehoord achter mijn laptopje kan zitten hijgen zonder dat u er iets van denkt. Hoewel… misschien denkt u er stiekem toch iets van, want als ik wel eens vertel dat ik mijn werkuren grotendeels vul met het vertalen en redigeren van Harlequin- oftewel Bouquetreeksromans, dan wordt er vaak toch een beetje gegniffeld. Gegniffeld, ja, omdat insiders weten dat er in ieder Bouquetreeksboekje minimaal twee erotische scènes zitten. En omdat Harlequin met de tijd meegaat, zijn die scènes in de loop der jaren wel wat explicieter geworden dan vroeger.

HarlequinHet goed vertalen van dergelijke pikante scènes valt echter niet mee, want zoals de dikke Van Dale aangeeft: een Bouqetreeksboekje is een ‘damesroman’ en dat betekent eigenlijk dat het nooit platvloers mag worden. Maar het moet wel romantisch erotisch zijn – zonder het beestje daadwerkelijk bij de naam te noemen. Ga er maar aanstaan! En dan hebben we het nog niet eens over de cultuurverschillen. Engelse lezeressen houden van scènes die in Nederlandse ogen vaak doen denken aan een beschrijving in een medische encyclopedie: zo wordt er graag tot in detail verteld waar bijvoorbeeld de rechterwijsvinger van de held zich bevindt ten opzichte van de gevoelige erotische plekjes van de heldin. En om dat nu op correcte wijze in de juiste Nederlandse bewoordingen over te brengen… Het is in het verleden echt wel eens voorgekomen dat ik achter mijn laptop noodgedwongen mijn vingers op bepaalde plaatsen heb gelegd om erachter te komen hoe het nou allemaal in elkaar zat en wat ze nou precies aan het doen waren. Ik was wel blij dat manlief op dat moment ergens anders bezig was, want een beetje vreemde indruk maakt zoiets natuurlijk wel.

Totaal anders zijn de pikante scènes in de Amerikaanse uitgaves. Grote kans dat de heldin daarin al begint te hijgen en te kreunen als de held zijn vinger tegen haar wang legt, iets wat wij Nederlandse vrouwen over het algemeen nogal overdreven vinden. Het is dus best lastig om als vertaler een goede balans te vinden tussen dat wat er letterlijk staat en dat wat aantrekkelijk is voor de Nederlandse lezeres. Spelen met woorden is echter mijn werk, of ik nu schrijf, vertaal of redigeer. En ja, soms zitten er in mijn werk dus wat hijgerige scènes. Maar net zoals als acteurs voor de camera heel opwindend kunnen zoenen zonder dat er een greintje opwinding aan te pas komt, zo kan ik best een hijgerige scène schrijven zonder er zelf hijgerig van te worden. Nou ja, tenzij ik dus een zware bronchitis heb 😉

♥♥♥♥♥

Leven

Geplaatst op door — 8 reacties ↓

Garden Path and GateIn deze heftige tijd van onbegrijpelijk verlies en krankzinnig bloedvergieten valt het me best moeilijk om te schrijven over mijn eigen dagelijkse beslommeringetjes.

Een column hier, een column daar… mijn leven is zo verschrikkelijk onbekommerd bij alles wat ik om me heen zie. Wie ben ik om op Facebook mijn nood te klagen over de aanhoudende hitte die we hier hebben terwijl ik weet dat er zoveel mensen zo abrupt nooit meer kunnen klagen over wat dan ook? En toch… mijn leven gaat op de een of andere manier gewoon door. Mijn hart bloedt, ik huil vanbinnen, ik ben boos, maar er moet nog steeds brood op de plank komen, het werk moet ook in een hittegolf af, en de ergernisjes van alledag, die allemaal onmiddellijk in het niet waren gevallen bij alles wat er gebeurde, komen gewoon weer terug. Het is geen onverschilligheid, geen ongevoeligheid, maar een realiteit waar ik niet omheen kan. Het leven – míjn leven – gaat gewoon door met alles wat daarin speelt.

Het zal de leeftijd wel zijn, maar ik betrap me erop dat ik soms met iets van verlangen, met weemoed ook, terugdenk aan vroeger. Vroeger, toen we zo heerlijk rustig onwetend waren van alles wat er in de wereld om ons heen gebeurde. Ja, we hadden kranten, de radio en later de televisie, maar ‘de grote wereld’ was en bleef ver van ons bed. Ook toen woedden er oorlogen, ook toen gebeurden er heel veel verschrikkelijke dingen, maar het nieuws kwam via allerlei omwegen bij ons binnen. Geen internet, geen Skype, geen Facebook, geen Twitter. Ik herinner me onze eerste communicatieloze periode hier op Pilion. Acht maanden lang kwam er weinig of geen nieuws uit de buitenwereld tot ons. We hadden geen internet, telefoneren kon alleen via de meestal kapotte telefooncel in het dorp, het Griekse nieuws op de televisies in de tavernes verstonden we niet omdat we de taal niet spraken… Het was een zeer rustige periode, waarin ik ooit vertwijfeld uitriep: ‘Het zou zomaar kunnen dat er allemaal héél belangrijke dingen in de wereld gebeuren op dit moment, dat de wereld op het punt staat te vergaan en wij weten het niet eens.’ Het was een vreemd leermoment, een eyeopener ook. Want ons kleine en op dat moment zeer beperkte wereldje draaide namelijk wel gewoon door, wat er om ons heen ook in die andere, grote wereld gebeurde.

Hoe meer je weet, hoe meer je hoort, hoe meer je ziet… Ik raak er soms mezelf door kwijt. Ik zou alles wel willen oplossen, iedereen willen helpen, me overal in willen storten, maar het is zo veel, zo afschuwelijk, zo erg! Wat ik echter wel kan, is dankbaar zijn voor het feit dat ik een leven heb, met alle ups en downs die daarbij horen. Wat ik kan, is ervoor zorgen dat ik dat kostbare leven niet verspil. Wat ik kan, is doorgaan met waarderen wat ik heb, en genieten van de dingen die me zomaar aangeboden worden: de zon die iedere dag opnieuw op- en ondergaat, de warmte en liefde die ik ontvang van de mensen die ik ontmoet, het prachtige schouwspel van de natuur waarin – hoe wrang eigenlijk – leven en dood de normaalste zaak van de wereld is…

Soms denk ik wel eens dat onze hersenen op dit moment gewoon nog niet geschikt zijn voor de grote hoeveelheid aan informatie die dagelijks op ons afkomt. We worden er eigenlijk alleen maar doodmoe en gedeprimeerd van, verdrietig en boos, en dat kan toch nooit de bedoeling zijn van al die mooie nieuwe speeltjes die we tot onze beschikking hebben? Dat we ten onder gaan aan dat wat we ontworpen hebben om het ons gemakkelijker te maken?

Lang geleden kwam ik tot de ontdekking dat ik vanbinnen een extra paar ‘antennes’ heb, waarmee ik gevoelens en gedachten van anderen kan opvangen. Om mezelf te beschermen, heb ik echter moeten leren dat die antennes niet constant ‘uitgeschoven’ mogen zijn. Doe ik dat wel, dan krijg ik zoveel over me heen, dat mijn eigen ikje eraan ten onder gaat. Soms schuif ik mijn antennes heel bewust uit, zoals ik in de afgelopen weken heb gedaan. Emoties toelaten is goed, dat mag… nee, dat móét! Maar een teveel aan emoties kan ook averechts werken, en daarom ben ik nu stukje bij beetje de antennes weer aan het inschuiven. En sta ik mijn eigen leven weer toe om geleefd te worden… met alle ups en downs die daarbij horen 😉

♥♥♥♥♥