Tag archieven: Wilma Hollander

In de mensen een welbehagen

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

Bijna Kerstmis is het, en ik ben er nog helemaal niet aan toe! Vroeger als kind duurde het een eeuwigheid voordat de ballen weer in de boom hingen, maar tegenwoordig gaat alles sneller, vooral de tijd. Zo vergaat het ons tenminste, en ik weet zeker dat we niet de enigen zijn die het zo ervaren. Ik probeer dan ook bewust af en toe die tijd stil te zetten door even te stoppen met bezig zijn en een rustmoment in te bouwen. Als kersverse gepensioneerde in Pilion heb ik daar natuurlijk alle gelegenheid en ruimte voor, maar bezig zijn met dingen als mediteren, yoga en mindfulness… dat zit helaas niet echt in de aard van dit beestje.

Of misschien toch wel. Misschien zit dat alles al gewoon bij mij ingebouwd. Als ik namelijk buiten op het terras mijn ontbijtkoffie drink en mijn blik valt op een roodborstje dat in de tuin aan het rondscharrelen is, dan volg ik de bewegingen van zo’n beestje met een grote glimlach. Ik vergeet even alles wat er die dag nog moet gebeuren en zie alleen maar het wonder van dat kleine prulletje dat vrolijk rondhupst in een grote boze tuinwereld waar het gevaar overal op de loer ligt in de vorm van de katten van de buurvrouw. Oké, onze eigen Krumpie wil ook nog weleens aan komen sluipen, maar die is daar niet zo handig in. Die hoor en zie je al van verre aankomen. Tijdens de koffie ben ik dus volgens mij gewoon aan het mindfulnessen, want ik ben me dan heel bewust van alles wat er op dat moment om me heen gebeurt en ik geniet er ook nog eens van.

Aan yoga doe ik ook. Na het werk op de bank. Languit op mijn rug ontspannen, diep in- en uitademen bij zo’n heerlijk melige kerstfilm waarmee je momenteel wordt doodgegooid. De wat actievere poses komen echter ook aan bod, want geheid dat ik mijn bril van het plankje stoot, waardoor ik mezelf in allerlei kronkels moet buigen om het ding onder de bank vandaan te krijgen. Qua lenigheid heb ik niets te klagen sinds ik regelmatig onder handen word genomen door een hele lieve osteopaat, die onder begeleiding van rustgevende relaxmuziek mijn armen, benen, heupen en rug in allerlei houdingen duwt waarvan ik niet had gedacht dat ze daartoe nog in staat waren. Tijdens de massages die hij geeft gaan mijn gedachten losjes alle kanten op, precies zoals dat volgens mij bij mediteren gebeurt, dus dat gaat dan in één moeite door. Hoef ik de rest van de week ook geen tijd meer voor vrij te maken.

Wat heerlijk dat ik al die heilzame dingen voor een mens gewoon al tussendoor doe. Misschien blijft er deze week dan toch nog wel een beetje tijd over om de kerstballen op te hangen. Daar is het door de vertraging in mijn oma-project nog niet van gekomen, maar een kerst zonder kerstballen vind ik ook niet leuk, dus het moet nu echt een keer gebeuren. Gelukkig nadert het box/speelkleed de voltooiing, en dat versieren staat voor komende week bovenaan op de agenda. Het wordt voor ons sowieso een bijzondere kerst, want ons toekomstig kleinkind zou volgens de verwachting zomaar een echt kerstkindje kunnen worden. En dat terwijl we tijdens de vorige kerst eigenlijk nog maar net gewend waren aan het feit dat we een schoondochter hadden!

Zo zie je maar, er kan veel gebeuren in een jaar. Mooie dingen, blije dingen… maar ook verdrietige en nare dingen. We hoeven het nieuws maar aan te zetten om de ellende met bakken over ons heen te krijgen. Oorlogen vol geweld, overal om ons heen, maken het leven er niet vrolijker op. En voor de klimaatveranderingen hoeven we voorlopig ook geen oplossing te verwachten, dat wordt alleen maar erger. De mens maakt er een zooitje van, dat weten we al jaren. Geweld, macht en geld bepalen het gezicht van onze huidige maatschappij, iets waar we als mens niet echt gelukkig van worden. Dat blijkt wel uit het grote aanbod van cursussen in mediteren, yoga en mindfulness die allemaal beloven dat je je er gelukkiger van gaat voelen. En dat terwijl wij in landen wonen waar we relatief gezien weinig reden hebben om ons níét gelukkig te voelen!

Kerstmis is bij uitstek een feest waarop je ook zonder cursus best wat langer stil mag staan bij al het goede wat in je leven is. Als je dat ook nog eens kunt doen in het gezelschap van mensen die van je houden, dan heb je heel veel redenen om dankbaar te zijn. En dankbaarheid, ik schreef het al eerder in mijn websitecolumn, kan ons helpen om stress en angst te verminderen, om ons optimistischer en veerkrachtiger te maken en ook om onze relaties te versterken. En ja, dat heb ik inderdaad van zo’n mindfulness-site geplukt, want ook ik ben weleens op zoek naar wat meer rust in mijn drukke hoofd.

Vrede op aarde en in de mensen een welbehagen, zo zongen de engelen meer dan tweeduizend jaar geleden. Wat mij betreft mogen ze het dit jaar nog veel harder zingen dan ze ooit deden, want als we iets kunnen gebruiken voor het komend jaar dan is het wel vrede en welbehagen. Woorden die nog meer dan vroeger op ieders lippen zouden moeten liggen. Als we dan ook nog leren om wat liever te zijn voor elkaar, dan denk ik dat we al een heel eind op weg zijn naar een prachtig mooi 2024! Ik ga er in ieder geval mijn best voor doen. U ook?

Καλά Χριστούγεννα και Καλή Χρονιά! Fijne kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar!

♥♥♥

 

 

Dankbaar

Geplaatst op door — Geen reacties ↓

En toen was het alweer december! Wat vliegen de dagen toch voorbij als je met pensioen bent. Ik snap niet dat ik ooit tijd heb gehad om fulltime te werken, en daarnaast ook nog opleidingen volgde, een kind grootbracht en het huishouden op peil hield. Grotendeels alleen, want manlief was zeevarend en alle familie woonde aan de andere kant van het land. Oké, dat huishouden nam manlief volledig over toen we samen naar Griekenland emigreerden, en het kind was inmiddels al volwassen, maar daar stond tegenover dat mijn fulltime werken na de emigratie werd uitgebreid naar ‘meer-dan-fulltime’, want behalve boekvertalen, redigeren en maandelijks een novelle afleveren, schreef ik die eerste jaren hier in mijn ‘vrije uurtjes’ ook mijn eerste boeken. Pff, ik word nog moe als ik eraan terugdenk.

Geen wonder dat ik nu zo geniet van mijn ‘niets-hoeft-alles-mag’-dagen. Ik heb namelijk altijd meer dan genoeg te doen in en rond het huis, ook al houd ik me met dat huishouden nog steeds liever niet bezig. Dat zijn namelijk vaak weer van die ‘het moet nu eenmaal’-dingetjes die vanwege het ouder worden een steeds grotere aanslag doen op je stramme lijf. Of misschien is dat alleen maar een excuus om ze niet te hoeven doen, want bij zo’n grote klus als het opknappen van mijn werkruimte blijkt dat lijf ineens veel minder stram te zijn dan ik ’s ochtends bij het wakker worden denk. Maar muren verven vind ik leuk, stofzuigen en vloeren dweilen niet, al waren mijn dagen in de weken na de overstromingen natuurlijk noodgedwongen gevuld met juist dat soort werkzaamheden.

Gisteren zat ik voor de derde achtereenvolgende dag op mijn stramme knieën voor de kachel om een vuurtje te maken. Een ‘het moet nu eenmaal’-karweitje waar ik niet goed in ben, en waarschijnlijk daarom ook een hekel aan heb. Normaal gesproken zorgt manlief er ’s winters voor dat het behaaglijk warm is in ons huis, maar aangezien de temperatuur buiten nog dusdanig  hoog is dat de hele dag stoken niet nodig is, hoeft die kachel pas aan als het donker begint te worden. Dat is meestal de tijd waarop manlief nog siësta houdt, en ik vanuit mijn (inmiddels prachtig opgeknapte) werkruimte naar de woonkamer verkas om even te relaxen met het languit op de bank kijken naar mijn favoriete Netflix-series. Dan vind ik het wel zo fijn als het in de woonkamer een beetje warm is, maar op dit moment betekent dat dus dat ik daar gewoon zelf voor moet zorgen door het aansteken van de kachel. En als dat drie dagen achter elkaar nodig is, dan word ik daar niet vrolijk van.

Ik zat daar dus op mijn knieën nogal flink in mezelf te mopperen. Op de as die ik eerst weg moest vegen en buiten in de asemmer moest deponeren, op de stomme, onhandige aanmaakhoutjes die omvielen als ik er een aansteek-stapeltje van wilde maken, op de stukken brandhout die eigenlijk veel te groot en te zwaar voor mij zijn om in de kachel te tillen, op het beroete kachelraam dat eerst nog schoongemaakt moest worden, op manlief die lekker lag te pitten en mij het vuile werk liet doen. Ik hoorde mezelf foeteren, en toen… Toen drong het in een flits tot me door hoe bevoorrecht ik eigenlijk ben. Bevoorrecht omdat ik gewoon een kachel heb om aan te steken, bevoorrecht omdat ik dat vuur niet nodig heb om te overleven, maar omdat ik het graag lekker warm heb. Juist nu, met alles wat er in de wereld om ons heen aan de gang is, zijn er zo verschrikkelijk veel mensen die er alles voor over zouden hebben om dagelijks hun kachel weer aan te kunnen steken en ik zat daar als een verwend kind te foeteren omdat ik het zo’n rotkarweitje vind.

Het moge duidelijk zijn dat ik het karweitje met rood beschaamde wangen heb afgemaakt – wat niet betekent dat ik niet meer zal foeteren als ik het vanmiddag weer moet doen. Dat zou wat worden, zeg, als je bij alles wat je niet leuk vindt je schuldig moet gaan voelen omdat anderen het slechter hebben dan jij. Maar je wat vaker dankbaar voelen voor wat je hebt, is natuurlijk wel iets om te onthouden. We beseffen namelijk niet echt hoe goed we het hebben; hoe bevoorrecht we zijn dat we dingen als een dak boven ons hoofd, een kachel om ons warm te houden en een elektriciteitsvoorziening die werkt heel normaal vinden. Dat beseffen we pas als we dat allemaal niet meer hebben. En als er iets is wat ik heb geleerd van ons overstromingsdrama, dan is het dat het ‘normale’ leven van het een op het andere moment niet meer normaal kan zijn. Dat je het ineens zonder al die vanzelfsprekende dingen moet doen, en daar is niet eens een oorlog voor nodig. Het kan je zomaar overkomen en ik denk dat het de wereld een stuk aangenamer zou maken als iedereen zich dat wat meer zou realiseren.

Daadwerkelijk iets veranderen aan de huidige wereldsituatie kan ik helaas niet, maar dankbaar zijn voor wat ik heb… dat kan ik wel. Het is namelijk bewezen dat gevoelens van dankbaarheid bijdragen aan een betere geestelijke gezondheid en welzijn. Dankbaarheid kan ons ook helpen om stress en angst te verminderen, ons meer optimistisch en veerkrachtig te maken en onze relaties te versterken. Allemaal goede redenen dus om wat vaker dankbaar te zijn. Het komt in ieder geval boven aan mijn goede voornemenslijstje voor 2024 te staan. Jazeker, hetzelfde lijstje waar ook ‘ik zal niet meer foeteren als ik karweitjes moet doen die ik niet zo leuk vind’ opstaat.

Het eerste gaat me lukken, dat weet ik zeker! Maar het tweede? Eh… ik denk het niet 😉

♥♥♥

 

Een warm bad

Geplaatst op door — 1 reactie ↓

Na alle ellende van de afgelopen maanden was ik het leven in Pilion helemaal beu. Ik haatte de alom aanwezige puinhoop, de modder en het stof dat me letterlijk de adem benam. Hoesten, hoofd- en andere pijntjes maakten het er allemaal niet beter op, dus de beslissing was snel genomen: ik moest maar even weg hier! Een reisje naar Nederland was gauw geboekt, en half oktober vertrok ik met mijn nieuwe koffer – de oude had de overstroming niet overleefd – met de bus naar Thessaloniki, vanwaar ik de volgende ochtend op het vliegtuig naar Amsterdam stapte. Het werden twee heerlijke weken, met heel veel mooie, leuke en bijzondere ontmoetingen. Veel regen ook, maar daar heb ik niet zo heel veel van gemerkt. Ik zat namelijk meestal ergens binnen; te kletsen en koffie te drinken en heerlijk(e gebakjes) te eten met vrienden en vriendinnen. Er zijn slechtere manieren om een regendag door te komen, toch?

Volgens mijn stappenteller heb ik aardig wat kilometertjes gelopen. Door het mooie Zuid Limburg waar de heuvels nog net zo golvend en groen waren als in mijn jeugdherinneringen. Door leuke Twentse dorpjes, die ook weer allemaal herinneringen bij mij opwekten uit de tijd dat ik daar woonde. Door supermarkten met zoveel aanbod dat ik er letterlijk duizelig van werd. En door de grote kerstshow-Intratuin in Lochem, waar ik sprakeloos heb gekeken naar alles wat een mens voor de kerst zou kunnen aanschaffen en daar aanwezig was. Ja, twee weken Nederland voelde als een heerlijk relaxt warm bad na de hectiek van wat we hier allemaal hebben meegemaakt. Het was precies wat ik nodig had om mijn energie op te peppen en de uitdagingen van het Griekse leven weer fris en fruitig aan te kunnen.

Inmiddels ben ik alweer een paar dagen thuis en is de koffer uitgepakt, ligt alles schoongewassen in de kast en ben ik aardig bijgekomen van alles wat ik heb beleefd. Dat moet ook, want er wachtten hier nog een hoop dringende zaken op me. Zoals de herinrichting van mijn werkruimte, die door de wateroverlast broodnodig aan een opknapbeurt toe is. Het bezorgt me heel wat hoofdbrekens, want besluiten nemen en knopen doorhakken is niet mijn sterkste punt. Wil ik een appeltjesgroene of een hemelsblauwe muur, of toch liever een wat gedekter tint? Een open of een gesloten kast voor al mijn quiltlapjes? Is het handiger om mijn schrijf- en naairuimte te scheiden of wil ik toch liever één grote werkplank waar ik allebei aan kan doen? Pff, ik vind het nogal wat.

Niet dat die besluiten per se nu al genomen moeten worden, want eerst moet het voorwerk nog gedaan worden. Dat zegt manlief tenminste. De muren moeten afgekrabd, geschuurd, bijgewerkt en in de primer gezet worden. Meerdere keren. Pas dan kan er geverfd worden, en ook dat moet meerdere keren. Tegen die tijd zijn we zeker een week of twee verder, en weet ik waarschijnlijk beter wat ik wil. Dat hoop ik in ieder geval wel, want ik heb die werkruimte heel snel nodig om aan mijn oma-quiltproject te kunnen beginnen. Een box/speelkleed gaat het worden, en de lapjes heb ik al in huis. Persoonlijk gekocht in een gezellig quiltwinkeltje in Delden, wat heel wat makkelijker is dan te proberen online de juiste kleuren uit te zoeken op een beeldscherm.

Behalve de werkruimte moet ook de tuin een grote opknapbeurt krijgen. Dankzij de overvloed aan water en de hoge temperaturen is die in een paar weken tijd veranderd in een soort jungle, en helaas heeft onze tuinman tijdens en na de overstromingen zoveel modder moeten opruimen, dat hij het ervan aan zijn rug heeft gekregen. Wanneer hij tijd voor ons kan vrijmaken is nog maar de vraag, dus ik ben vandaag alvast begonnen om hier en daar wat onkruid weg te halen. Om het over de vele gevallen bladeren maar niet te hebben. En ook een gezamenlijk bezoek aan Volos staat hoog op de agenda. Het is ons voor mijn vertrek na verwoede pogingen weliswaar gelukt om eindelijk een Griekse bankrekening te openen, maar de instructies om er via e-banking toegang toe te krijgen of onze bankkaart te activeren zijn dusdanig ondoorzichtig, dat we opnieuw een persoonlijk bezoek aan de bank moeten afleggen. *Zucht*.

Dit was dus precies de reden dat we eerder nooit een Griekse bankrekening hebben gehad, want een dergelijke ervaring hebben we achttien jaar geleden bij onze allereerste poging ook gehad. Met enige moeite was het ons destijds wel gelukt een rekening te openen, waarop we volgens de instructies een – gelukkig klein! – bedrag hadden gestort, maar het beloofde internetbankieren bleek daar niet bij te zijn. Weer een aantal weken later hadden we ook dat voor elkaar, maar wie schetst onze verbazing? Dat eerder gestortte bedrag was spoorloos verdwenen en is nooit meer teruggevonden. Ons toch al wankele vertrouwen in het Griekse banksysteem was daarmee geheel verdwenen, zodat we die rekening gewoon stopgezet hebben en het ons verdere leven hier zonder problemen met de Nederlandse rekening hebben gedaan. Gezien de vooruitgang op digitaal gebied hadden we gehoopt dat het na zoveel jaar iets soepeler zou verlopen, maar die hoop is dus tevergeefs geweest.

Ach, een bezoekje aan Volos is ook wel weer leuk. De – helaas opnieuw verkozen – bla-bla-burgemeester heeft besloten dat iedereen die nu nog last heeft van modder in zijn straat dat zelf maar met zijn buren op moet lossen; hij heeft het te druk met zorgen dat de stad na alle ellende in feeststemming komt. Daarom hangt de kerstverlichting al boven de straten in de stad, worden de rode lopers in het winkelcentrum weer uitgerold en zijn de beroemde artiesten die op de feestelijke opening van kerstmaand zullen optreden al gecontracteerd. Een goed voorbeeld van ‘niet poetsen maar lullen’, zoals we in Rotterdam zo mooi zouden zeggen. Zolang je maar niet te ver van het centrum afdwaalt, is Volos gewoon weer Volos: een gezellige universiteitsstad in kerstsferen. En dat komt goed uit. Aangezien onze doos met kerstspullen de overstroming niet overleefd heeft, staat een bezoek aan de kerstafdeling van de Jumbo natuurlijk héél hoog op onze agenda!

Al met al hoef ik me de komende tijd niet te vervelen. Er valt weer genoeg te doen en te beleven, lijkt me zo. U hoort het wel, volgende maand, en dan hopelijk weer op de eerste dag ervan. Tenzij er zich andere onverwachte zaken voordoen hier, dan kan het zomaar ietsjes later worden… 😉

♥♥♥

En toen kwam het water…

Geplaatst op door — 3 reacties ↓

Op het moment dat ik dit schrijf is het precies twee weken geleden dat storm Daniel het leven in Griekenland voorgoed veranderde. Ik vind het nog steeds moeilijk om alles wat er sinds die 5e september hier is gebeurd onder woorden te brengen. Daniel is weliswaar na een paar dagen verder getrokken, maar de verwoestingen die hij heeft aangericht zijn nauwelijks te bevatten. En hoewel ons dorpje in vergelijking met vele andere dorpen verderop in Pilion relatief gezien ‘geluk’ heeft gehad, kregen ook wij te maken met een nachtmerrie die nog lang zal nadreunen.

Op maandag begon het te regenen en onweren en dat hield onafgebroken aan tot donderdagochtend. In de loop van maandag- op dinsdagnacht begon ons al jaren aan reparatie toe zijnde dak te lekken, en werd ik wakker in een kletsnat bed. We sleepten de matrassen naar de nog droge woonkamer, vingen de straaltjes in de slaapkamer en hal zo goed en kwaad als dat ging op met pannetjes, schaaltjes en handdoeken en waren net op tijd om te voorkomen dat het uit de hallamp druppende water kortsluiting zou veroorzaken.

Dat alles stelde echter niets voor bij wat er daarna gebeurde. Achter ons huis bevindt zich een hoger gelegen olijfgaard. Buurvrouw heeft om haar kippen binnen de gaard te houden niet het hekwerk gerepareerd, maar alles afgesloten met op de kant liggende golfplaten. De watermassa die door de aanhoudende regenval vanaf de bergen de olijfgaard in stroomde, hoopte zich op tegen de golfplaten, op zoek naar een opening – die zich tegenover ons keukenraam bevindt. In een mum van tijd liep de geul achter ons huis vol, en stroomde het water en de modder via de badkamer ons huis binnen. Ondertussen kolkte het water ook al door onze tuin naar de straat die door de grote watermassa die van de berg af kwam in een woeste rivier was veranderd, en viel ineens in het hele dorp de elektriciteit uit. Op dat moment kwam een buurman ons waarschuwen dat we het tuinhek moesten openzetten zodat het water makkelijker door kon stromen en ook was hij zo lief om mijn autosleutels te vragen zodat hij Suzy naar hogere grond kon rijden omdat mijn auto weggespoeld dreigde te worden. 

We dachten dat het dankzij de tuinhekingreep bij die eerste overstroming zou blijven, maar het water in de olijfgaard bleef zich met zoveel kracht ophopen dat de golfplaten in de laagst gelegen hoek uit elkaar gescheurd werden en de hele watermassa zich in een grote golf op ons huis en tuin stortte. Met als gevolg dat het water niet alleen aan de achterkant, maar ook aan de zijkant en aan de voorkant ons huis binnendrong. En vanwege de aanhoudende regen bleef het stijgen en stijgen, tot zelfs aan de vensterbank van ons keukenraam. Op dat moment beseften we dat we moesten vluchten, omdat het te gevaarlijk werd om te blijven.

Maar waar moet je heen in een wereld die bestaat uit kolkend water, aanhoudende kletterregens, modderstromen en ratelende donderslagen? Met iedereen verschanst in zijn of haar huis? 

We hadden geluk! In het guesthouse schuin aan de overkant was ’s ochtends onverwacht een kamer vrijgekomen, waar we op mijn geschreeuw en met hulp van de buren onmiddellijk onderdak aangeboden kregen. In mijn slaap beleef ik nog steeds telkens opnieuw die waanzinnige, angstige tocht door het woeste, kniediepe water, in de stromende regen, flitsende donderslagen boven ons hoofd. Ik voorop met een stok en Ira de hond tot aan haar kop in het water, schoenen en poten los trekkend uit de dikke modderlaag onder dat kolkende water. Gevolgd door de dochter van de buurvrouw die de kat in haar reismandje onder haar hoede had genomen en daarachter manlief, allemaal biddend dat geen van ons zou uitglijden of zou vallen… 

En daar zit je dan met z’n tweetjes, halfverzopen in een kleine studio, met een bange hond en kat, zonder elektriciteit of warm water, en weinig andere bezittingen dan de doornatte kleren aan je lijf en een paar in haast gegrepen spullen in een kletsnatte rugzak. Maar we hadden het gered en oneindig dankbaar dat we in ieder geval voor dat moment veilig waren voor het alles verwoestende water.

Hoe verwoestend het was, ontdekten we pas dagen later, want geen stroom betekent ook geen internet. Betekent ook een telefoon waarvan batterijen opraken als je hem veel gebruikt. Betekent ook afgesneden zijn van de rest van de wereld. Betekent leven in je eigen ‘trouble bubble’, want langzaam, heel langzaam stopte de regen en zagen we wat het water had gedaan met ons huis dat we nauwelijks konden bereiken vanwege de dikke, spekgladde modderlaag. Ook binnen waren de vloeren van achter naar voor bedekt met een gelukkig iets minder dikke modderlaag, en alles rook naar vocht en riool…

We hebben geluk gehad. In andere delen van Pilion zijn hele huizen weggespoeld, is het water soms tot meer dan een meter de woningen binnengedrongen. Sommige dorpen aan de oostkust zitten nog steeds zonder elektriciteit of drinkwater, afgesloten van de rest van de wereld. De brug bij Kala Nera was ingestort en bij Ano Lechonia en Agria waren delen van de weg verdwenen, waardoor verkeer van en naar Volos een week lang onmogelijk was. En hoe erg het in Volos was, hebben jullie eerder dan wij geweten, want de Nederlandse televisie heeft uitgebreid verslag gedaan van deze watersnoodramp, hoorde ik toen we na zes dagen eindelijk weer internet hadden. De horrorverhalen zijn legio, en niet te bevatten. 

Twee weken verder zijn we nu. Heel langzaam zijn de doorgaande wegen naar Noord Griekenland zover hersteld dat verkeer mondjesmaat mogelijk is, zodat bijvoorbeeld de luchthaven in Thessaloniki eindelijk bereikbaar is voor de tijdens de ramp gestrande toeristen. In die twee weken hebben zich in de wereld nog veel ergere rampen afgespeeld: de aardbeving in Marokko, de overstroming in Libië… Zoveel mensenlevens verwoest, zoveel landen ontwricht. Mijn verhaal stelt vergeleken daarbij niet zo heel veel voor, dat realiseer ik me heel goed. Desondanks voel ik de impact die het gebeurde op ons heeft gehad. Ik heb angst voor de winter, voor de gevolgen van dit alles. Gevolgen die we nu nog niet kunnen overzien. Denk aan alle rotzooi die in de zee terecht is gekomen, in ons drinkwater, aan het vocht dat zich heeft opgehoopt onder de huizen en gaat schimmelen. Allemaal zaken die niet bevorderlijk zijn voor de volksgezondheid, zeker niet als je zoals wij wat ouder zijn. En wat gaat de natuur ons verder nog brengen de komende maanden? Vuur en water hebben we gehad, maar extreme sneeuwval is niet uitzonderlijk in Pilion. Net zomin als aardbevingen… 

Ik weet het, zo mag ik niet denken. Ik doe dan ook mijn uiterste best om na al deze narigheid toch nog met een positief bericht te eindigen. En laat ik dat nu ook hebben. Na onze huisbaas drie jaar lang gevraagd te hebben om ons lekkende dak te repareren is hij dan toch in actie gekomen: afgelopen weekend hebben wij eindelijk een nieuw dak gekregen! 

Een week te laat, dat dan weer wel… 😉 

♥♥♥

Suppen

Geplaatst op door — 2 reacties ↓

Leven in angst is niet waar een mens vrolijk van wordt. Ondanks de branden die overal in het land nog steeds bijna dagelijks oplaaien, gaat het leven van hen die er niet direct door getroffen worden eigenlijk ‘gewoon’ verder. Ik weet nog steeds niet of dat nu een kwestie is van ‘je kop in het zand steken’ of een vorm van zelfbescherming. Als ik bij mezelf te rade ga, gok ik op het laatste, want als ik al die beelden en verschrikkingen tot me door laat dringen, zou ik de komende maanden een goede, zo niet de beste klant zijn van de psychologen hier in Volos, dankzij de depressies die me dat bezorgt. Ik help er niemand mee (oké, behalve die psychologen dan) als ik de psychische molen in ga, dus probeer ik me in plaats daarvan te concentreren op de leuke dingen in mijn bestaan. En die zijn er deze zomer gelukkig ook meer dan genoeg!

Zo ben ik inmiddels een soort van enthousiaste supper geworden, sinds ik een paar maanden geleden zo’n plank heb aangeschaft met het oog op het bezoek van de (volwassen!) kinderen. Onder het mom van ‘ik moet natuurlijk wel uitproberen of het wat voor hen is’ liet ik dat ding ruim voor hun bezoek op ons rustige strandje samen met manlief te water. Of liever gezegd, dat ding liet ons te water, want hoe makkelijk het ook lijkt als je zo’n supper voorbij ziet komen glijden, zo’n eerste keer bestaat toch voornamelijk meer uit water happen dan uit glijden.

Wie mij een beetje kent, weet dat ik absoluut geen waterrat ben. Sterker nog, je ziet mij ’s zomers zelden in zee liggen, hooguit een keertje om te dompelen als de temperaturen heel erg hoog oplopen. Waarschijnlijk vind ik daarom een kayaktochtje met manlief weer wel leuk, want zo’n ding is zo stabiel, dat je zelden of nooit in het water terechtkomt. Dat juist ik dus zo’n supplank wilde uitproberen, was echt heel bijzonder, dat vond ik zelf ook wel. Ooit, heel lang geleden, heb ik weleens op een surfplank gestaan, en wat ik me daarvan herinner, is dat ik – mij al vastklampend aan het touw van het zeil – in no time in het riet werd geblazen, waarna ik na een halfuur vruchteloos proberen terug te surfen uiteindelijk lopend naar de startplek moest, en daar aankwam nadat de proefles was afgelopen. Aan de vervolglessen ben ik nooit meer begonnen. Maar dat was veertig jaar geleden! En zo’n SUP zonder zeil op een Griekse zee is toch heel anders dan een surfboard op de Zuid-Hollandse plassen, dus ik vond dat ik in ieder geval één keer in mijn leven nog een poging moest wagen om mijn relatie met zo’n plank op het water te herstellen. Bovendien was het ding niet echt voor mij, maar voor de kinderen bestemd.

En zo togen manlief en ik die eerste keer met plank naar het strand. Erop blijven zitten viel me alles mee. In no time zat ik al op mijn knieën, peddel in de hand en hop, daar ging ik. Na een meter of tien had ik genoeg zelfvertrouwen verzameld om te proberen overeind te komen. Op YouTube had ik filmpjes bekeken die uitlegden hoe dat gaat: vanuit de kniezit één voet op de plank zetten, dan de andere voet ernaast, een beetje uit elkaar, en vervolgens in één vloeiende beweging rechtop gaan staan. Nu weet ik niet hoe het met jullie is gesteld, maar als ik vanaf de grond overeind moet komen, dan heb ik tegenwoordig toch wel een steuntje nodig. En vloeiend gaat dat ook niet meer. Bovendien beweegt de grond niet, maar dat doet zo’n plank wel zodra je ook maar een teen verzet. Mijn eerste poging bestond dus meer uit een soort ‘kont omhoog, handen op de plank en niet je evenwicht verliezen!’ dan uit iets anders. Niet dat het hielp, want als je eenmaal gaat wiebelen, dan lig je heel snel in het water.

Ik was natuurlijk ook vergeten om de enkelband om te doen, zodat ik na het bovenkomen als de je-weet-wel achter mijn plank aan moest, omdat golven nu eenmaal de neiging hebben zo’n ding weg te laten drijven. Tegen de tijd dat ik hem te pakken had was ik al doodmoe, en dan moet je er vanuit het water ook nog eens op klimmen! Dat was echt lastig, want de zee is hier heel zout, zodat je voeten automatisch omhoog gaan, uiteraard onder de board door aan de verkeerde kant. Het leverde een hoop gespartel op, maar uiteindelijk lukte het me toch om op de plank te krabbelen, waar ik meteen de enkelband heb vastgemaakt. Dat ik in het water viel, oké, maar meters zwemmen achter mijn board aan… dat overkomt me maar één keer!

Gedachtig aan het motto: ‘als je van je paard valt, moet je er meteen weer op klimmen, anders doe je het nooit meer’, heb ik meteen een tweede poging tot gaan staan gewaagd. ‘Niet nadenken, gewoon doen,’ sprak ik mezelf enigszins verbeten toe, en zie, tot mijn stomme verbazing stond ik inderdaad in één soepel beweging rechtop. En jeetje, wat sta je dan met je 1,70 m lengte ineens hoog boven het wateroppervlak! Daar schrok ik zo van dat ik binnen drie seconden begon te wiebelen en met een flinke plons onderwater verdween. Maar… ik had dus wel drie hele seconden rechtop op die plank gestaan, hè?

Afijn, u snapt het al, ik had de smaak te pakken. Inmiddels ben ik al vier keer wezen suppen, en de laatste keer ben ik zonder in het water te vallen en soepeltjes rechtop staande zo’n veertig  meter vanaf het strand over de golfjes heen en terug gepeddeld, wat zoon en schoondochter kunnen beamen. De eerste heeft die dag trouwens ook een aantal pogingen tot suppen gedaan, maar in tegenstelling tot zijn moeder ziet hij de lol van het suppen nog niet zo in. Geeft niet, hij is meer van het wakeboarden, iets wat ik mezelf nog niet zo snel zie doen. Hoewel… dat ik op mijn leeftijd zoiets als suppen leuk zou vinden, had ik ook nooit van mezelf gedacht. Dus wie weet, als ik volgend jaar in de zomer weer eens in Enschede ben… Een mens is nooit te oud om iets nieuws te leren, toch?  😉

♥♥♥