Warme dagen met stralende sterretjes

Geplaatst op 1 juli 2014 door Wilma — 3 reacties ↓

Het fijne van de Griekse zomer is dat zelfs de grootste workaholic regelmatig gedwongen wordt het werk neer te leggen. Of in ieder geval een stapje terug te doen wat tempo betreft.

Bij temperaturen van 35° in de schaduw moet je als mens niet te veel willen. Als dier ook niet trouwens, maar dieren kunnen dat volgens mij veel beter dan wij. Die zoeken gewoon een plekje waar het koel is – een vers gegraven kuil onder de citroenboom schijnt heel verfrissend te zijn volgens onze Ira – en komen vervolgens pas weer tevoorschijn als de zon in de zee is gezakt. Nu zie ik mezelf nog niet zo snel de dag doorbrengen in een kuil, maar een béétje leren van de dieren doe ik wel. Aanpassen aan de omstandigheden is iets waar ik hier in Pilion regelmatig mee te maken krijg. De onverwachte zomerstormen, de bloedverziekende hitte, hoosbuien… de natuur kan van het ene op het andere moment je plannen en schema’s flink in de war schoppen. Lastig, ja, maar ook wel leuk. Het is best gezellig om de zondagmiddag samen met manlief en omringd door alle dieren achter het tavli-bord door te brengen terwijl de regen oorverdovend op het pannendak klettert en ratelende donderslagen ergens een elektriciteitsmast hebben geraakt, waardoor je uren zonder stroom – en dus ook zonder internet – zit.

De hitte zelf is natuurlijk ook een flinke stoorzender. Overdag heb ik in de werkkamer een ventilator die me enigszins koel houdt, en als ik het echt niet meer houd, dan is er altijd nog de tuinslang. Dat helpt. En dan hebben we ook nog sinds vorig jaar airconditioning in de slaapkamer, iets waar ik echt heel blij mee ben. Voor het naar bed gaan het ding even een halfuurtje de kamer laten koelen is dé oplossing om ondanks de warmte toch lekker te kunnen slapen. En dat heb je beslist nodig om alle lontjes op een acceptabele lengte te houden. Maar het allerleukste van de zomer vind ik toch de bezoekjes van vrienden en bekenden. Eerlijk is eerlijk, soms kan het echt niet, want als werkend mens heb ik nu eenmaal te maken met prangende deadlines die ik moet halen, maar als het even kan, maak ik voor dat soort ontmoetingen graag tijd vrij. De afgelopen weken heb ik weer heel wat afgekletst, en dat had alles te maken met Aris&Aphrodite. U weet wel, de twee prachtige Engelse Setters uit het asiel in Volos, die dankzij de inspanningen van een heleboel lieve mensen inmiddels een fantastisch nieuw leven hebben gekregen in Nederland.

Opnieuw Verbonden is het boek waarmee het allemaal begon, en het verhaal dat mij voor altijd verbindt met een aantal kanjers van vrouwen. Desiree Beulen, de Nederlandse bemiddelaarster die A&A de liefste baasjes ter wereld heeft bezorgd, was onlangs op werkvakantie in Pilion en natuurlijk wilde ik haar ontmoeten. Dat wilden ook mijn vriendinnen Maria en Dodo, beiden liefhebbende foster mums van Pilion-puppy’s die inmiddels – ook dankzij Paws Pelion en Desiree – nieuwe baasjes hebben gekregen. En aangezien Carla, een van die baasjes, toevallig ook in Pilion was, hebben we er maar gewoon een heel gezellige internationale Ladies Day van gemaakt. Die dag krijgt van mij een sterretje, net als de ochtend die ik doorbracht met Jeanne en Cees, de middag in Volos met Marcelline en natuurlijk ook de zondag van de Paws Pelion barbecue met Sharon, Vida, Ann, Paul, Anja, Koos, Coby, André en al die andere mensen die ik zonder A&A nooit had leren kennen.

Er zijn nog twee lieve mensen waarvan ik nu al weet dat ze me in de toekomst een dag met een sterretje gaan bezorgen, hier of in Nederland. Of dat dit jaar al zal lukken, weet ik niet, maar dat ik Nicolette en Marian ooit persoonlijk ga ontmoeten staat voor mij vast. Een klein sterretje hebben ze me nu al gestuurd: wat heb ik zitten glimjuichen toen ik de foto’s zag van de overduidelijk supergelukkige Aris&Aphrodite (die nu Tzjara heet) met hun lachende baasjes… én een exemplaar van mijn roman Opnieuw Verbonden.

Ik geloof dat dingen gebeuren om een reden, welke reden dan ook. In 2008 verscheen mijn eerste roman over de vier meiden in Pilion. Ik had destijds geen enkel idee waarom ik juist dat verhaal wilde vertellen; de meiden rolden gewoon mijn pen uit, of ik het nou goed vond of niet. Nu, zes jaar later, is er Opnieuw Verbonden, het vierde deel in de serie, en als ik deze mooie foto’s zie, dat fantastische happy end voor twee ten dode opgeschreven honden, dan denk ik: het heeft werkelijk gewoon allemaal zo moeten zijn. Het voelt voor mij alsof deze nieuwste roman met alles wat erdoor is gebeurd (en nog steeds gebeurt), mijn eigen persoonlijke schrijverscirkel zomaar ineens helemaal rond heeft gemaakt. En dat is waarom vandaag niet één, maar op zijn minst drie stralende sterretjes van mij krijgt 😉

♥♥♥♥♥

Mijn andere ik

Geplaatst op 1 juni 2014 door Wilma — 7 reacties ↓

Voor wie het nog niet heeft meegekregen, vertel ik het natuurlijk graag nog een keertje: mijn nieuwe roman Opnieuw Verbonden ligt sinds eind mei in de Nederlandse en Belgische boekwinkels en is uiteraard ook online te bestellen. Nog niet als e-book, helaas, dat zal nog een paar maanden duren, maar er wordt aan gewerkt. En wie lid is van de bibliotheek hoeft niet al te lang te wachten: nog voor het verschijnen was Opnieuw Verbonden als Express-titel al door een flink aantal bibliotheken besteld, zodat het supersnel in vele bibliotheekstellingen zal staan.

De doos met auteurexemplaren is inmiddels hier in Kato Gatzea gearriveerd, en manlief heeft traditiegetrouw het allereerste gesigneerde exemplaar in ontvangst genomen. Daarna ben ik met mijn eigen exemplaar aan het tuintafeltje gaan zitten, en heb ik de rest van de middag lezend doorgebracht. Het is een van de hoogtepunten van mijn schrijversleven: met mijn eigen nieuwste roman heerlijk ontspannen een paar uur wegdromen. Op de een of andere manier heb ik namelijk nooit het gevoel dat ik dat boek zélf heb geschreven. Ja, ik weet hoe het afloopt, en het komt me uiteraard wel enigszins bekend voor, maar toch… Als ik een nieuwe roman voor het eerst opendoe en erin begin, kan ik mezelf helemaal verliezen in het verhaal. Ik lees het echt alsof het door iemand anders is geschreven.

Geen idee of andere schrijvers het ook zo ervaren – ik heb er mijn collega’s nooit naar gevraagd – maar voor mij is het altijd zo geweest. ‘Als ik schrijf, lijkt het wel of ik uit twee zielen besta,’ heb ik ooit wel eens verzucht. ‘Ik – en degene die al die verhalen verzint. Ik schrijf alleen maar op wat zij me dicteert.’ Een beetje raar misschien, maar het voelt werkelijk zo. En misschien zit er zelfs wel iets van waarheid in, want nog niet zo verschrikkelijk lang geleden kreeg ik te horen dat ik mijn leven daadwerkelijk begonnen ben als de ene helft van een tweeling. Mijn andere helft is al in een vroeg stadium van de zwangerschap in de baarmoeder ‘verdwenen’. Opgelost in het niets. Het schijnt vaker voor te komen, maar daar is men pas sinds het bestaan van zwangerschapsecho’s achter gekomen, lang nadat het mijn moeder – en mij dus – overkwam.

Wat een mens bijna vijftig jaar na dato met zo’n gegeven aan moet, wist de arts die mij dit vertelde ook niet, hoewel er in de dagen erna bij mij toch een paar puzzelstukjes op de plaats vielen. De twee zielen die ik regelmatig leek te ‘voelen’, betekenden dus niet dat ik een gespleten persoonlijkheid bezat, iets waar ik in mijn hart stiekem wel eens aan had gedacht, vanwege mijn soms zeer tegenstrijdige karaktertrekken. Ik kon gerust zijn, er was niets mis met me. Ik was gewoon ‘één van twee’ en die ander had in het allereerste begin van mijn prille leven een klein stukje van zichzelf in mij achtergelaten!

Twee in één, in plaats van twee apart… Een rare gedachte, maar ik kan er wel vrede mee hebben. Ik en mijn andere helft zijn namelijk al heel lang gewoon een en dezelfde persoon, zo simpel is het. En samen schrijven we volgens mij best leuke verhaaltjes. In het dagelijks leven denk ik dan ook zelden terug aan die verrassende mededeling van de arts. Behalve als er weer een nieuwe roman verschenen is. Dan lees ik mijn boek en denk ik verbaasd: `Hoe heb ik het toch allemaal weer bij elkaar verzonnen?’ Waarop mijn andere ik verontwaardigd uitroept: ‘Jij? Ik, zul je bedoelen. Jij hoeft het alleen maar op te schrijven!’ 😉

♥♥♥♥♥

Pfff…

Geplaatst op 1 mei 2014 door Wilma — Geen reacties ↓

Kent u dat, zo’n maand waarin niets loopt zoals je verwacht en al het onverwachte tegelijk komt? Ik zou er zo langzamerhand aan gewend moeten zijn, want het overkomt me regelmatig, maar op de een of andere manier… went het nooit.

Als u mijn gastcolumns en facebook-berichtjes een beetje volgt, hebt u in grote lijnen al meegekregen dat april een aardig hectisch maandje voor me was. Een flitsweekje Nederland, met aansluitend Pasen in Kato Gatzea, mijn eigen verjaardag en een weekje vriendenbezoek. Dat waren de dingen die gepland stonden en ook eigenlijk allemaal uitstekend verliepen, zoals u in mijn column voor Vlaardingen 24 hebt kunnen lezen. Nou ja, behalve dan de ongeplande autopech die zoonlief en ik kregen toen we naar Holwerd reden om daar aan een 24-uurs uitstapje naar Ameland te beginnen. Dankzij de fantastische service van meneer Jacco, de eigenaar van JS Automotive in Westerbork, haalden wij toch nog op het nippertje de laatste veerboot van die dag. Een en ander mede mogelijk gemaakt door een lieve, ons onbekende dame, die haar controleafspraak bij garage Automotive een dagje opschoof, zodat wij de voor haar gereserveerde leenauto mee konden krijgen. Dank, lieve mevrouw, en vooral dank, lieve Jacco, voor je super gewaardeerde hulp en meedenken!

Ongepland was mijn spontane adoptie-campagne voor de twee inmiddels aardig beroemde Engelse Setters A&A, oftewel Ares en Aphrodite. Hoe het begon kunt u teruglezen in het schrijversblog van uitgeverij Ellessy, waar binnen twee weken mijn nieuwe roman Opnieuw Verbonden zal verschijnen. Hoe het afliep, hebt u misschien via facebook al meegekregen, maar voor de facebooklozen onder u: ze zijn op 27 april in Nederland aangekomen en hebben een gouden mandje gekregen in Lisse en Haaren. Er zijn een heleboel mensen geweest die achter de schermen hebben meegeholpen om A&A een kans te geven op een nieuw leven, maar zonder de onvermoeibare inzet van bemiddelaarster Desiree Beulen en de sponsoring van collegaschrijfster Anita Verkerk zou ik dit niet voor elkaar hebben kunnen krijgen. Aan iedereen die heeft meegeholpen, meegedacht en meegeleefd: namens A&A hartstikke bedankt voor jullie hulp! En een extra dikke knuffel van mij voor Desiree en Anita!

De perikelen rond A&A hebben ertoe geleid dat ik inmiddels gebombardeerd ben tot ‘spindokter’ en de komende maanden mijn best ga doen om een verbinding tot stand te brengen tussen Nederland en de reeds bestaande dierenhulporganisaties in Pilion, zodat we hier ter plekke voor een betere opvang van de dieren kunnen zorgen. Ik verwacht niet dat zoiets op korte termijn te verwezenlijken valt – daarvoor woon ik al te lang in Griekenland – maar ik hoop wel dat we uiteindelijk een internationale Pilion-hulplijn kunnen vormen om de katten en honden in onze woonomgeving een iets beter bestaan te geven. Een eerste stap heb ik – onverwachts en ongepland – al gezet: ik heb ja gezegd op de vraag of ik mezelf verkiesbaar wilde stellen als gemeenteraadslid voor de partij van Mr. Fortunas, de huidige burgemeester van Zuid-Pilion (waar wij ook onder vallen)… op voorwaarde dat Mr. Fortunas in zijn verkiezingsprogramma ook aandacht zal schenken aan het zwerfdierenprobleem. Of dat ook gebeurt, betwijfel ik, en een plaats in de gemeenteraad lijkt me helemaal niets, dus ik hoop eigenlijk dat ik niet al te veel stemmen zal krijgen, maar ik kan in ieder geval speldenprikjes uitdelen. Alle beetjes helpen, toch?

Ook ongepland ben ik nu ineens redacteur van de facebookpagina Gatzea News, waarop u – ongeacht of u lid bent van facebook of niet – alle wetenswaardigheden over ons romantische dorpje en omgeving kunt terugvinden. Grotendeels in het Engels, want naar een Griekstalige redacteur is men nog op zoek. En mijn Grieks… Nou ja, daar hebben we het maar even niet over!

Aldus vloog de maand voorbij, want ondertussen moest er natuurlijk ook nog flink gewerkt worden. Dat is helaas niet helemaal volgens de planning gelukt. Te veel deadlines naderen op dit moment met veel te rasse schreden. Eigenlijk zou ik stiekem best wel even rustig een weekje achter de geraniums willen zitten. Een weekje, niet langer, want ik weet zeker dat ik achter die geraniums heel snel zal verwelken. Bovendien kom je daar ook niet zoveel lieve mensen tegen als ik in de afgelopen maand heb leren kennen en dan zou ik u ook niet zoveel te vertellen hebben. Dus bij nader inzien… Nee, laat die geraniums maar lekker staan waar ze staan, ik zet er gewoon nog een extra tandje bij. En dan hoort u volgende keer wel weer of dat ook inderdaad gelukt is 😉

♥♥♥♥♥

Tuinperikelen

Geplaatst op 1 april 2014 door Wilma — 2 reacties ↓

Het voorjaar is een drukke tijd. Niet alleen voor de vogels die er iedere ochtend vrolijk op los fluiten als ze hun nestjes in de coniferen bouwen, maar ook voor de dorpelingen. We zitten in de aanloop naar Pasen, en aangezien dat hier net zoiets is als voor ons de kerstperiode, gonst het overal van de bedrijvigheid.

Vooral schoonmaken is momenteel een geliefde bezigheid. Natuurlijk de huizen, zowel vanbinnen als vanbuiten, maar ook de tuinen. Het jankende geluid van kettingzagen en hogedrukreinigers is vrijwel constant te horen, wat niet altijd even bevorderlijk is voor mijn concentratie. En die heb ik eigenlijk wel hard nodig bij het controleren en redigeren van mijn Opnieuw Verbonden-manuscript. Gelukkig haalt mijn redactrice Heidi de foutjes die ik laat zitten er keurig netjes uit, zodat het eindresultaat hopelijk weer een mooi boek oplevert. Het afschrijven van het boek viel dit jaar samen met het begin van het voorjaar, de tijd waarin onze tuin binnen heel korte tijd van winterslaap naar kleurexplosie gaat. Heel mooi, ware het niet dat al dat groeien en bloeien ons lapje grond in no-time in een jungle verandert. Het gras dat manlief vorige zomer in de groene strook voor ons hek had gezaaid – waar het nooit groeide omdat de mieren de zaadjes onmiddellijk afvoerden – kwam tot onze verrassing ineens tevoorschijn in het middengedeelte van onze tuin dat eigenlijk bestemd is voor de marguerita’s, de goudsbloemen en de forsythia’s. Ik zag het met de dag hoger worden, maar gelegenheid om er iets aan te doen, was er alsmaar niet. Bovendien vond kleine Iason het zo heerlijk om erin te spelen, dat het gewoon zielig zou zijn om hem dat plezier te ontnemen. Toch?

Niet alleen het gras woekerde voort, ook de gele klaver besloot op te rukken, tezamen met een heel leger aan enthousiaste onkruidsoldaten waarvan ik ondanks buurvrouws ‘chorta-lessen’ nog steeds slechts de brandnetels, paardenbloemen en knoflook weet te benoemen. Een wilde tuin vind ik best leuk, maar dit werd toch wel een beetje té wild allemaal. De paadjes die her en der door de ‘velden’ slingeren, waren geheel en al verdwenen, net als de forsythia en nog een paar gewassen waarvan ik zeker wist dat die er moesten staan. Kortom, zodra het boek was afgeschreven, moest ik echt hoognodig de tuin in. Nu doe ik behalve boeken en verhalen schrijven ook nog een heleboel andere dingen voor diverse opdrachtgevers, zoals vertalen, redigeren, corrigeren en columns schrijven. Dat betekent dat mijn doordeweekse dagen aardig gevuld zijn zodat dingen als in de tuin klussen ook bij mij in het weekend plaats moeten vinden. Al met al kostte het me drie hele weekenden om onze wildernis een weer enigszins beschaafd uiterlijk te geven. De spier- en rugpijn heb ik er echter graag voor overgehad, want na al die maanden grotendeels achter de computer te hebben doorgebracht, vond ik het echt een heerlijkheid om met m’n handen urenlang in de aarde rond te wroeten. Uiteraard werd ik daarbij flink ‘geholpen’ door Ira en Iason, die het prachtig vonden om samen met mij tussen de uit de krachten gegroeide bloemetjes en struiken verstoppertje te spelen.

Vorige week zondagmiddag was het ruwe werk grotendeels klaar, tijd dus om het ligbed uit te klappen en lekker buiten mijn achterstallige mailtjes te checken. Nog meer genieten is dat met een tsipourootje erbij, dus ik liep even naar binnen om een welverdiend glaasje in te schenken. Ik was wel heel snel terug, omdat ik uit ervaring weet dat onze Ira voor het uithalen van kattenkwaad zeer weinig tijd nodig heeft. En ja hoor: toen ik terugkwam had ze met haar grote logge lijf mijn plekje op het ligbed al ingenomen. Dat ze zich daar kostelijk amuseerde blijkt wel uit de bijgaande foto. Ik heb haar er toch maar vanaf gejaagd en het restant van de middag zelf op het bed doorgebracht… met een slapende kat op mijn benen!

Een tuin is net een boek. Eigenlijk is het nooit echt klaar. Er blijft altijd die behoefte om het nog mooier, nog perfecter te maken. De kunst is om op het juiste moment een punt te zetten achter al dat werk en gewoon lekker te genieten van het resultaat. En dat doe ik nu dus ook maar. Met volle teugen 😉

♥♥♥♥♥

Opnieuw Verbonden

Geplaatst op 1 maart 2014 door Wilma — 1 reactie ↓

Het was een onrustig maandje. Vooral in mijn hoofd. Daar waren vier meiden alsmaar aan het roepen dat ik onmiddellijk achter de computer moest gaan zitten om op te schrijven wat zij meemaakten. Of ik nou aan het eten was, naar de televisie keek, onder de douche stond, steeds weer was er dat gezoem in mijn hoofd.

Soms werd ik er midden in de nacht wakker van. Dan lag ik om drie of vier uur in de ochtend heel hard mijn best te doen om weer in slaap te vallen, om vervolgens na een uur draaien, zuchten en kussens opschudden tot de ontdekking te komen dat ik er toch maar beter gewoon uit kon gaan om achter de laptop te gaan zitten.

De meiden en ik hebben heel wat strijd geleverd. Als schrijfster vind ik namelijk dat een liefdesroman geen liefdesroman is zonder flink wat drama, hoe heftiger hoe beter. Knallende ruzies, echtscheidingen, onverwachte ontmoetingen, mooie mannen… Maar – heb ik weer! – mijn meiden zijn geen drama queens. Het zijn vier nuchtere Hollandse vrouwen die met beide benen op de grond staan en in de eerdere boeken uit de Onder de Griekse zon-serie de enige echte ware liefde al hebben gevonden. Ze worstelen net als u en ik met alledaagse problemen en doen eigenlijk niets anders dan wat een echt mens ook moet doen: hun ‘gewone’ leven zo goed mogelijk op de rails zien te houden. Heel bewonderenswaardig, maar hoe interessant is dat voor de lezer die zich nu juist met mijn boek op de bank installeert om een paar uur aan dat gewone leven te ontsnappen?

Het was niet makkelijk, dat geef ik toe, maar ik denk dat we na enig touwtrekken toch wel een aardig compromis hebben gevonden. Dat hoop ik tenminste. Gisteravond heb ik de computer met een opgeluchte glimlach afgesloten: het verhaal is geschreven, het boek is af. De meiden en ik hebben er natuurlijk meteen een tsipourootje op gedronken. Nou ja, om eerlijk te zijn werden het er meer dan één, maar dat kwam omdat het van die kleine glaasjes zijn. Of misschien kwam het wel omdat ik vond dat ik het had verdiend om de teugels even te laten vieren. Mijn achterban – jullie dus – was die mening blijkbaar ook toegedaan, want zodra ik mijn opluchting over het het schrijven van de laatste woorden op mijn Facebook-pagina had verwoord, kreeg ik al van diverse kanten het advies om er maar snel een tsiporootje op te nemen. En dat heb ik dus onmiddellijk gedaan.

Helemaal rustig in mijn hoofd is het vandaag nog niet. Het manuscript moet nu snel nagekeken en gecorrigeerd worden om het rond mei/juni in de boekhandels te kunnen krijgen. Gelukkig hoef ik dat niet alleen te doen, want een schrijver kan nooit en te nimmer zijn of haar eigen boek onbevooroordeeld redigeren. In dit geval doe ik het samen met Heidi Scholte, een zeer ervaren redactrice, die zo lief was om al tijdens het schrijfproces met me mee te lezen. Zij is de enige die weet hoe het de meiden in Opnieuw Verbonden is vergaan, want ik ben altijd heel preuts in het delen van mijn werk. Zelfs manlief krijgt het pas te lezen als de eerste exemplaren hier arriveren, hoewel hij af en toe wel een klein voorproefje krijgt. Zo vroeg hij gisteren belangstellend hoe het met het schrijven ging, waarop ik enigszins afwezig antwoordde: “Nou, we zijn er bijna, ze rijden nu bij Ano Lechonia, maar het is nog wel een heel eind naar de luchthaven in Thessaloniki. Ze hebben al zoveel afgekletst in de auto, dat ik eigenlijk niet meer weet waarover ze het nu nog kunnen hebben. En dan moeten ze natuurlijk ook nog het vliegtuig in, gaat er weer gekletst worden. Hm, ik denk dat ik dat vliegtuig maar gewoon oversla, volgens mij kan dat wel.”

Manlief heeft het de afgelopen maanden niet makkelijk gehad met mij, dat begrijpt u wel. Gelukkig kreeg ik een paar weken geleden bij toeval de volgende wijze raad van ene meneer Timber onder ogen. Voor mijn Facebook-loze volgers citeer ik hem nog een keer, want ik vind het echt een gouden tip waar menig wankelende relatie door gered kan worden. Dit is namelijk wat meneer Timber zegt: ‘Ik kan met iemand samenleven, bedenken dat hij/zij de afwas te lang laat staan en daar ruzie over maken. Maar ik kan ook dankbaarheid oproepen voor het feit dat iemand met mij in één huis wil wonen, en een vriendelijk gesprek beginnen. Als je dankbaarheid oproept, smelt onvriendelijkheid weg. Positieve en negatieve gevoelens kunnen niet tegelijk bestaan’.

Wij hebben zijn raad flink ter harte genomen. In de achter ons liggende periode heeft manlief heel veel vriendelijke gesprekken met mij gevoerd. En ik ben hem iedere dag opnieuw dankbaar geweest dat hij ondanks de meiden nog steeds met mij in ons kleine Griekse huisje wilde wonen 😉